AYLİN BALBOA OKUMAK İÇİN 10 SEBEP
Aylin Balboa 1.Belki Bir Gün Uçarız, Ateş Sönene Kadar ve Bu Hikâye Senden Uzun Osman adlı kitaplara imza atan Aylin Balboa, günümüz Türk edebiyatında özellikle "anlatı" ve "öykü" arasındaki gri bölgede kalem oynatan, samimiyeti ve ironiyi bir hayatta kalma mekanizması olarak kullanan nev-i şahsına münhasır bir yazardır.
2. Balboa’nın üslubunun en belirleyici özelliği, son derece sade ve doğrudan bir dil kullanmasıdır. Yazar, ağdalı cümlelerden ve edebiyat yapma kaygısından uzak durarak okuruyla bir "dost sohbeti" samimiyetinde bağ kurar.
3. Balboa, en trajik anları (ölüm, hastalık, ayrılık) anlatırken bile araya sıkıştırdığı ironik gözlemlerle okuru ters köşe yapar. Örneğin; Belki Bir Gün Uçarız’da yer alan Çiş, bir ölüm haberini aldığında hissettiği ilk şeyin "çişinin gelmesi" olması, insanın en derin acı anlarında bile biyolojik ve absürt gerçeklikten kaçamayacağını gösteren çarpıcı bir öyküdür.
4. Anlatımı, uzun betimlemeler yerine kısa, eyleme dayalı ve duyguyu bir yumruk gibi indiren cümlelerden oluşur. Balboa Tımarhane Notları’nda "metaforları sevmediğini" ve "hayatın zaten yeterince karmaşık olduğunu" belirtir. Lafı dolandırmaz. Sayfalar sürecek bir ruh halini üç kelimelik bir cümleyle kalbinize mühürler. Bu da onun metinlerini son derece akıcı ve akılda kalıcı kılar.
5. Özellikle baba ve abi figürleri üzerinden şekillenen kayıp teması, yazarın tüm kitaplarında merkezi bir yer tutar. Ancak bu yas, kutsanan veya yüceltilen bir duygu değil; bazen "kusmuklar içindeki bir baba" görüntüsüyle , bazen de "içindeki elektriklerin kesilmesi" gibi mekanik bir boşlukla anlatılır.
6. Bu Hikâye Senden Uzun Osman kitabında somutlaşan "Osman" figürü, biten bir aşkın ardından tutulan yasın evrensel ve bir o kadar kişisel temsilcisidir. Burada ayrılık, sadece bir kalp ağrısı değil, "zamana bağlanan her şeye sövmek" gibi bir öfke ve sorgulama sürecidir.
7. Şehir, Balboa için hem bir kaçış hem de bir hapis alanıdır. Bu Hikâye Senden Uzun Osman’da İstanbul’u "ciğer dalak bırakmayan" bir yer olarak tanımlarken, karakterlerini genellikle bir bekleyişin, bir yolculuğun veya bir "boşluğun" ortasına yerleştirir.
8. Aylin Balboa, "kaybedenlerin" veya "kırılanların" sesini, ajite etmeden ve mağduriyet edebiyatına düşmeden duyurmayı başarır. Onun metinleri, okura "yalnız değilsin, hepimiz biraz bozuğuz" mesajını verir. Ancak bu samimi ve tekrar eden üslup, zaman zaman tematik bir döngüye girdiği hissini de uyandırabilir. Her hikâyenin benzer bir hüzün-mizah dengesiyle kurulması, yazarın güçlü yanını aynı zamanda onun sınırlarını belirleyen bir çerçeveye dönüştürmektedir.
9. Onun karakterleri hayata karşı büyük zaferler kazanmazlar. Ama o kırıklarla nasıl yaşanacağını, o yaraların nasıl "çiçekleneceğini" değilse bile nasıl "taşınacağını" öğretirler. Normalleşmenin dayatıldığı bir dünyada, Balboa’nın karakterleri "terelelli" olmayı bir direniş biçimi olarak sunar. Tımarhane notları ve "delilik" üzerine gözlemleri, aslında en çok "normallerin" tuhaflığını ifşa eder.
10. Balboa, modern insanın "anlatmazsam çatlarım" dediği o büyük boşluğu, küçük ve keskin kelimelerle dolduran, Türk edebiyatının hüzünlü ama "astalavista" diyebilecek kadar da dik duran seslerinden biridir. Balboa size "her şey çok güzel olacak" demez. Aksine, bazen işlerin hiç düzelmeyeceğini ama bunun da "dünyanın sonu olmadığını" fısıldar. Bu dürüstlük, sahte bir iyimserlikten çok daha iyileştiricidir.Edebiyat
Aylin Balboa 1.Belki Bir Gün Uçarız, Ateş Sönene Kadar ve Bu Hikâye Senden Uzun Osman adlı kitaplara imza atan Aylin Balboa, günümüz Türk edebiyatında özellikle "anlatı" ve "öykü" arasındaki gri bölgede kalem oynatan, samimiyeti ve ironiyi bir hayatta kalma mekanizması olarak kullanan nev-i şahsına münhasır bir yazardır.
2. Balboa’nın üslubunun en belirleyici özelliği, son derece sade ve doğrudan bir dil kullanmasıdır. Yazar, ağdalı cümlelerden ve edebiyat yapma kaygısından uzak durarak okuruyla bir "dost sohbeti" samimiyetinde bağ kurar.
3. Balboa, en trajik anları (ölüm, hastalık, ayrılık) anlatırken bile araya sıkıştırdığı ironik gözlemlerle okuru ters köşe yapar. Örneğin; Belki Bir Gün Uçarız’da yer alan Çiş, bir ölüm haberini aldığında hissettiği ilk şeyin "çişinin gelmesi" olması, insanın en derin acı anlarında bile biyolojik ve absürt gerçeklikten kaçamayacağını gösteren çarpıcı bir öyküdür.
4. Anlatımı, uzun betimlemeler yerine kısa, eyleme dayalı ve duyguyu bir yumruk gibi indiren cümlelerden oluşur. Balboa Tımarhane Notları’nda "metaforları sevmediğini" ve "hayatın zaten yeterince karmaşık olduğunu" belirtir. Lafı dolandırmaz. Sayfalar sürecek bir ruh halini üç kelimelik bir cümleyle kalbinize mühürler. Bu da onun metinlerini son derece akıcı ve akılda kalıcı kılar.
5. Özellikle baba ve abi figürleri üzerinden şekillenen kayıp teması, yazarın tüm kitaplarında merkezi bir yer tutar. Ancak bu yas, kutsanan veya yüceltilen bir duygu değil; bazen "kusmuklar içindeki bir baba" görüntüsüyle , bazen de "içindeki elektriklerin kesilmesi" gibi mekanik bir boşlukla anlatılır.
6. Bu Hikâye Senden Uzun Osman kitabında somutlaşan "Osman" figürü, biten bir aşkın ardından tutulan yasın evrensel ve bir o kadar kişisel temsilcisidir. Burada ayrılık, sadece bir kalp ağrısı değil, "zamana bağlanan her şeye sövmek" gibi bir öfke ve sorgulama sürecidir.
7. Şehir, Balboa için hem bir kaçış hem de bir hapis alanıdır. Bu Hikâye Senden Uzun Osman’da İstanbul’u "ciğer dalak bırakmayan" bir yer olarak tanımlarken, karakterlerini genellikle bir bekleyişin, bir yolculuğun veya bir "boşluğun" ortasına yerleştirir.
8. Aylin Balboa, "kaybedenlerin" veya "kırılanların" sesini, ajite etmeden ve mağduriyet edebiyatına düşmeden duyurmayı başarır. Onun metinleri, okura "yalnız değilsin, hepimiz biraz bozuğuz" mesajını verir. Ancak bu samimi ve tekrar eden üslup, zaman zaman tematik bir döngüye girdiği hissini de uyandırabilir. Her hikâyenin benzer bir hüzün-mizah dengesiyle kurulması, yazarın güçlü yanını aynı zamanda onun sınırlarını belirleyen bir çerçeveye dönüştürmektedir.
9. Onun karakterleri hayata karşı büyük zaferler kazanmazlar. Ama o kırıklarla nasıl yaşanacağını, o yaraların nasıl "çiçekleneceğini" değilse bile nasıl "taşınacağını" öğretirler. Normalleşmenin dayatıldığı bir dünyada, Balboa’nın karakterleri "terelelli" olmayı bir direniş biçimi olarak sunar. Tımarhane notları ve "delilik" üzerine gözlemleri, aslında en çok "normallerin" tuhaflığını ifşa eder.
10. Balboa, modern insanın "anlatmazsam çatlarım" dediği o büyük boşluğu, küçük ve keskin kelimelerle dolduran, Türk edebiyatının hüzünlü ama "astalavista" diyebilecek kadar da dik duran seslerinden biridir. Balboa size "her şey çok güzel olacak" demez. Aksine, bazen işlerin hiç düzelmeyeceğini ama bunun da "dünyanın sonu olmadığını" fısıldar. Bu dürüstlük, sahte bir iyimserlikten çok daha iyileştiricidir.·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.