Derin bir nefes alalım evet, tamı tamına bir yıl sonra bu kitabı bitirdim. Bu kadar uzun sürmesinin nedeni benim o zamanlar kitap okumaya alışmaya çalışmam, okuması kolay ama her sayfanın yoğunluğu mu bilmiyorum ama ruth senin Allah belanı versin. Ben senin kadar olmadı gerektiği gibi yazılan sinsi, bahanelerin ardına saklanan, hilekar bir kadın görmedim.
Yazılışın, olman gereken, mevkin seni anlamama neden olsa bile yaptıklarından hatta direkt seni oo kadar sevmiyorum hatta nefret ediyorum ki... Eğer kaşındaki martin değil başka birisi olsa umrumda olmazdı ama ruth böyle benim sabrımı sınadı hele hele sonda yaptığı şey...
Neyse rutha sövme seansım bittiğine göre kitaba gelebilirim. Öncelikle bu kitabı anlamak için hani %100 anlamak için ciddi bir sosyoloji, piskoloji, şair, siyasi bilgiye sahip olmalısınız yada sürekli sayfanın arkasına gidip bilgileri alıp devam etmelisiniz. Açıkçası arkaya bakmak çok yorduğundan ben devam ettim ama şu an bile anlamadığım görüşler ve bilmediğim şeylet oldupunu biliyorum.
Üstüne bu kitabı okuması kolay ama anlaması, irdelemesi bence zor bir kitap. Okurken hiç zorlanmadım, bilmediğim kelimeler bile aşinalığım vardı ama yukarıda dediğim şeyleri bilmediğimden bazı sayfaları iki üç kere okuyup düşünmek zorunda kaldığım oldu.
Onun dışında Martin, sen nasıl bit karaktersin. Sen benim hayatımda okuduğum en kırık, sonuna en rahatladığım, farkındalık anlarında seninle beraber üzüldüğüm nadir karakterlerdensin.
Bir çok kitap okudum ama bu kadar aralıklı aralıklı okumams rağmen her bir sahnesi zihnime kazınan başka bir kitap çok az oldu. Yazarın dili bu konuda aşırı iyi, hele o son 200 sayfadaki betimlemeleri, martini yaşadıklarını vermesi, o boşluk hissiyle beraber son sayfadaki yaşamla ölüm arasındaki çırpınışı o kadar güzel verdi ki...
Tek eleştirim daha fazla bu sahneleri okumak istediğim ama sonra diyorum ki boşluğa düşmüş birinde ne yazabilirsin ki? Düşünmeyen ölmüş bir zihinde ne yazmak fayda sağlardı?
Bilmiyorum
Son 200 sayfa, hem benim son derece hızla okuyup hemde o bütün 300 sayfa boyunca verdiği çabanın, beni boğacak kadar gelen çalışmasının açısıydı ve beni oo kadar rahatlattı ki... Böyle Oh be, şükür, koy postayı martin diyerek okudum.
Bu kitabın bütün bunların arasında değindiği aşk, yaşanılan aşk, gösterdiği aşk ve duygular okuduğum en gerçekçilerindendi. Kitabın en iyi verdiği şeylerdendi bana kalırsa ruth ve martinin ayrı ayrı kendile hayatlarına göre yaşadığı aşk. Asla bir değillerdi ama sözde ikisininkide aşkttı.
Son olarak bu kitabı okumam vesile olan arkadaşımın neden bana bu kitabı okuttuğunu çok iyi anlıyorum ve ona teşekkür ediyorum. Önmeli olan yazar olmak değilde yazarken geçirdiğim süreden aldığım hazla beraber onları geliştirmek için didindiğim süre.Ve takıntı yaptığım, belkide bir zamanlar üzüldüğüm hedefin sadece bir ünvan, bir etiket olduğunu da bu kadar güzel anlatılabilirdi.
Hmm bu kitap hakkında daha bir sürüüü şey diyebilirim ama şimdilik bu kadar. Okumaya pişman olmazsınız, alın ve okuyun.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.