Ve nihayet fantastik edebiyatın en önemli evrenlerinden biri olan Yerdeniz’e ilk adımımı attım. Serinin sonuna kadar gider miyim hiçbir fikrim yok ama yıllardır aklımın bir köşesinde duran bu kitabı sonunda okumuş olmanın tatminini yaşıyorum.
Ursula K. Le Guin burada bir büyüme hikâyesi anlatıyor. Duny mi demeliyiz, Ged mi? Büyücü olma yolunda attığı adımları, yaptığı hataları ve bütün bunlarla birlikte yavaş yavaş dönüşmesini okuyoruz.
Ama kitabın asıl kalbimi çalan tarafı konusu bile olmadı. Le Guin’in dili… Cümlelerin ritmi, kelimeleri yan yana getiriş biçimi, betimlemelerinin zarafeti. Sanırım çağdaş edebiyatta en çok özlediğim şey de bu. Hikâye anlatmak yetmiyor, cümlenin de bir müziği olsun istiyorum. Yerdeniz bana uzun zamandır hasret kaldığım o edebi lezzeti fazlasıyla verdi.
Serinin tamamını okur muyum, emin değilim. Hatta şu an öyle büyük bir hevesim de yok. Ama bir kitabını daha kesin okuyacağım. Sonrası biraz gelecekteki Merve’nin problemi.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.