"Düz bir çakıl taşıydı bu, bir yüzü kupkuru, öteki yüzü ıslak ve çamurlu. Elim kirlenmesin diye, parmaklarımı iyice ayırmış, taşı kıyılarından tutuyordum."
Santre'nin bulantıyı ilk hissettiği an.. eli kirlenmesin diye taşın kıyısından tutuyor, hayatın kıyısından tutmalıyız belki de kirlenmemek için..
Bulantı "bireyci ve toplum karşıtı” düşünceler barındıran felsefik romanlardandır.. Santre'nin ilk romanıdır, yazarı tanımak isteyen kişinin bu kitabı mutlaka okuması gerekir...
Yazar, varolmanın acısını da derinden hissediyor:
" Çok acı çeker mi insan..."
"Şu an «ben» derken garip bir boşluk var içimde, nedir «ben?»"
" Birkaç adım atıp duruyorum. Tam bir unutuluş içindeyim."
derken varoluşunu anlatır...
Kitap hoştu okumak isteyenlere keyifli okumalar diliyorum ama pek keyifli değil çünkü sizi sürekli düşünmeye itiyor..
·
100 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.