“…Beyefendi! Her yerde insanlar... Koşuyorlar, gidiyorlar, geliyorlar, tutuyorlar, koparıyorlar… Yığın yığın, vıcık vıcık, sürü sürü insanlar… Üzerinize atlıyor, lokmanızı ağzınızdan kapıyorlar beyefendi. Beyefendi, insanlar kurt gibi, kurtlar gibi saldırıyorlar beyefendi!”
Hikayenin anlatıcısına –muhtemel ki Orhan Kemal’in kendisi- iftira atarak 5 yıl mahkumiyetine neden olmuş bir adamın ağzından dökülüyor bu sözler ne acı! Ve de ne kadar şu yaşadığımız güne uygun.
Evet insanlar her yerdeler. Peşimizdeler, dibimizdeler, soframızdalar. Saldırıyorlar, bıkmadan usanmadan ve utanmadan saldırıyorlar. Ekmeğini bölüştüğün adam saldırıyor, beraber çay içtiğin adam saldırıyor. Aç kurtlar gibi değil. Kurt açlığından saldırıyor, fakat bu insanlar aç gözlülüğünden saldırıyor. “Önce ekmek” derdinden değil! Önce her şeyimle her şeyle ben derdinden saldırıyorlar.
O kadar saldırıyorlar ki tıpkı Dönüş öyküsünde işsizlikten, parasızlıktan karısını, çocuklarını trenlerde, istasyonlarda, sokak kenarlarında barınmaya el mecbur mahkum eden zayıf, sefilleşmiş adamlar doğuruyorlar. “Bırak. Bütün bunlara sebep benim…” haykırışı yükseliyor her yerden. Çökmüş adamlar, çaresiz kadınlar üretiyor toplum. Bir kıskaca alınmış çığlıklar duyulmuyor. Edebiyat da imdadımıza yetişmese…
Gözümüz gibi baktığımız kitaplara başkasının gözünden alıcı gibi bakmanın acısını yaşıyoruz. Satmaya kıyamadığımız kitaplarımız ve aç bıraktığımız çocuklarımız arasında gidip geliyoruz. Ne namertçe. Sefillik… Kadınların dibine kadar yaşadığı sefillik. Ve insanlar hala durmadan saldırıyorlar, hayvan ihtiyacı için saldırır, bu ismine insan denen mahluk zevkten saldırıyor.
Orhan Kemal sefaleti, güçlünün demir yumruğunu, zayıfın bitmek tükenmek bilmez acziyetini ne de güzel çiziyor. Tam da tekrar tekrar okumanın sırası. Tam da şimdi güçlünün gücünü ket vurulamaz şekilde arttırdığı, mazlumun inlemelerinin duyulmadığı şu günlerde okumalı. Zira Orhan Kemal ses oluyor sesimize.
·
11 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.