Ahmet Ümit'in okuduğum ilk kitabıydı. Birbirini takip eden bir kaç kitabının karakterlerinin ortak olması biraz daha çekicilik katıyor. Kullandığı sade dili ve anlaşılırlığı ile kitabı elden bıraktırmayacak etki sağlıyor okur üzerinde ama yeri geldiği zaman sıkıldığım da oldu kısa kısa bölümlerde. Ama kitabı tavsiye etmemde ki en büyük ve en güzel detay ise kesinlikle kitabın sonu. Polisiye romanların amacı zaten katili kitap sonun kadar gizlemek ve beklenmeyen birinin katil olması ama mesele sadece katilin kim olduğu değil, kitabin içinde geçen yazar -Ahmet Ümit canlandı hep gözümde o yazarın adı geçtikçe- sonunda yapacağını yaptı. Bir yazarın, ''Eğer bir romanda duvarda duran tüfekten bahsediliyorsa, o tüfek romanda bir yerde patlayacaktır.'' gibi bir ifadesin okumuştum ve demiş ki ''o kadar çok betimlemeler var her betimleme patlarsa kitapta bir anlamı kalmaz'' ama Ahmet Ümit bu söze somut bir örnek katmış. Teşekkürler Ahmet Ümit.
··
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.