KİTABIN DEVAMI...1000Kitap
Ben bir martıyım.Katliamdan kurtulan martılardan.Soykırımdan...Bu cennet adada tüm bu anlatılanların yaşanmış olduğuna inanmak çok güç. Yıllar önce yaşanmış her şey.Ben annemi ve babamı hiç tanımadım.Ben yumurtadan çıkmadan önce katliamda öldürülmüşler.Katliamı yapanları hiç görmedim.Söylentilere göre iki ayağının üzerinde dik durabilen bir türmüş.Beni büyüten dedemin anlattığına göre onlara "insan" deniyormuş.Bir gün insanlar kıyılarımıza gelip ellerindeki ateş ve duman çıkaran çubukları gökyüzüne doğrulttuklarında savaş başlamış.Annem de dahil olmak üzere türümüzden yüzlercesi katledilmiş.Dedemin anlattığına göre babamın ölümü farklıymış.Annemin ve arkadaşlarının acısına dayanamayıp insanların "ev" diye tabir ettikleri yuvalarına saldırırken can vermiş babam.Bir çeşit intihar.Büyük savaş sonrası ve her şey yanıp kül olduktan sonra insan türünü bir daha hiç adada görmemişler.Yıllar sonra adamız yeniden yeşillenmeye başlamış ve son olarak şimdiki gibi bir yer olmuş.Savaş sonrası dedem havada süzülerek haftalarca beni aramış.Benim hayatta olduğumdan ümidini kesmek üzereyken bir yarın ucunda beni küçük bir insan türünün elleri arasında görünce heyecandan ne yapacağını şaşırmış.Sonra pike yaparak saldırmayı düşünürken o insanın bana zarar vermediğini ve beni besleyip okşadığını görünce asıl şaşkınlığını ozaman yaşamış. "Oğlumun ve onun eşinin ölümüne neden olan insanoğlunun aynı zamanda torunumu kurtarmış olmasına inanamıyordum" derdi bana dedem.
Yıllar sonra dedem öldü.Ben bir eş buldum ve yavrularımız oldu.Bir gün oğlumla havada süzülürken adanın daha önce hiç gitmediğimiz uzak bir kıyısına kadar yarıştık.Adanın bu kıyıları da çok güzeldi oysa ve neden daha önce buralara gelmediğimizi düşünmeden edemedim.Bu kıyılarda süzülürken denizin kıyıya yakın olan bir yerinde suyun yüzeyinde duran bir şey gördük."Baba bu ne?" diye soran oğluma ne cevap vereceğimi düşünürken dedemin bahsettiği ve insanların su üzerinde yüzdürebildikleri, adına "tekne" dedikleri şeyin bu olduğunu anladım."Aman Allahım!" diye geçirdim içimden heyecanla.Sonunda geldiler demek.Adamızda insanlar vardı! Acaba görebilecek miydim onları? Sürünün geri kalanına da haber vermeli miydim? Bu düşüncelerle boğuşurken sahilde gördüm "o"nu...
Adam sahilde ateşin etrafında biraz döndü.Yıllar sonra bu adaya gelmiş olmasının heyecanı vardı içinde hala.Masada duran kağıt ve kalemine baktı, uygun sözcükleri arıyordu kafasında.Eski dostları geldi aklına.Yüreği hasretle doldu.Keşke onlar da yanında olsaydı ve edebiyattan konuşsaydılar yine eski günleri yadetselerdi.Sonra sandalyesine oturdu kalemini eline aldı.Bu esnada gökyüzünde bir ses duydu.Kafasını kaldırdı.Bir martı yavrusuyla beraber tam üzerinde süzülüyordu.Onlara baktı...
Gülümsedi...
·
1 +1'leme
·1.253 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
