·164 syf.··Beğendi
···Okunma: 26 Ağustos 2018 18:11 Okumayan tek ben kaldım diyip elime aldığım romanın sonunda kendimi ağlarken buldum. Beni böyle duygulandıran kitapların etkisinden uzun süre çıkamıyorum.
O Raif beyin naif, karşılıksız, çıkarsız ,gerçek sevgisini herkesin birazda olsa hissetmesi gerek.
Raif bey iyiki Maria ile karşılaşmış diyenlerdenim ben yoksa kendinisinin bile bilmediği duygularının asla farkına varamayacaktı ama 10 yıldır içinde kendisiyle savaşmasının azabını, beyninden silemediği ‘o bile yaptı’ düşüncesi altında ezilip kalacaktı.
Her insan bir yaşamdır sözünü nasılda hissettiriyor, o sessiz sakin ve konuşmayan içlerine kapanık insanların aslında kendi dünyalarında neler yaşadığını bilmiyoruz ve önyargılarımız ile gülüp geçiyoruz.
Kitabın sonlarındaki o cümleyi unutmayacağım şöyle diyor, ‘hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık , adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi’. Tek bir kişi yüzünden herkese herşeye kırılmak nefret etmek..