İlk sayfadan demek haksızlık olur ilk cümleden itibaren insanı içine çeken tasvirlerle bezenmiş öyle güçlü bir anlatımı var kitabın
Anlatımı kadar hikayesi de güçlüydü. Başladığı yerde ama beklenmedik bir şekilde biten bir hikaye.
Zaten Rus edebiyatını seven biriyim. O griliği, son derece içsel ve kişiye dönük bir anlatımın içinde toplumun içinde bulunduğu ortamı, buhranları, alt tabakanın yaşadığı zorlukları ve bunu görmezden gelen ve hatta göremeyen farklı bir kesimi işleyişleri bu kitapta da mevcuttu.
"- Sıcak, rahat bir oda ve bu Koğuş arasında hiçbir fark yok, dedi. - insan huzuru ve memnuniyeti dışarıda değil, içindedir. Diyen Andrey Yefimıç
Ve
" - Demek ki ben acı çektiğim, memnun olmadığım ve insanların alçaklıklarına şaşırdığım için aptalım." Diyerek karşılık veren İvan Dimitriç
Bu iki etkin karakter arasındaki konuşmaların kitabın en can alıcı noktaları ve esas felsefesi olduğumu düşünüyorum.
Keşke o karşılıklı konuşmalar daha uzun sürseydi ben de 6.koğuşta bir köşede oturup o konuşmaları dinlemeye devam etseydim...
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.