İHANET
Yine ayrılık var her sevginin sonunda. Baki olan ise yaratıcıya duyulan sevgi oluyor bu hayatta. Sadece sana ihanet etmeyen sevgi budur aslında…
Nisan ayında olmuştu bu olay. İhanetin hala aklımda nasıl unutabilirdim ki? Ya da insan nasıl unutur bunu, sormaz mı kendine? Neden, diye. Neden yapıldı bana bu ihanet? İşte bu tür soruları soruyorum kendime. Kim bilir kaçıncı Nisan ayıdır ki hala düşünmekteyim.
İlk tanıştığımız günkü konumuz “ ihanet” idi. Sonumuz da zaten bu konuyla bitmedi mi? Nasıl bir tesadüftür ki o ay da Nisan ayıydı. Elindeki kitap ile başlamıştı her şey… Kitap okuyan insanlar hep ilgimi çekmiştir. Hele de aynı yazarları seviyorsak… Kitabı tartışmıştık seninle. Görüşlerin ve kendini ifade edişin o kadar etkilemişti ki beni seninle uzun uzun konuşmak istemeye başlamıştım. Her gün bir yazarın bir kitabını tartışıyorduk. Her geçen gün daha çok bağlanıyordum sana. Bir gün sana açıklamıştım. Sen de aynı duygular içinde olduğunu söylemiştin bana. Yalan söylemiştin bana şimdi daha iyi anlıyorum bunu. Uzun süre sohbetimiz oldu. Tabi bu zamanlar mektup yazardık birbirimize. Ah hatırlar gibi oldum şimdi ne güzel de yazışıyorduk öyle. Ne kadar da gerçekçiydin sen şimdi düşünüyorum da sahtekârın tekisin… Bir süre yazmayı kestin, uzun süre haber alamamıştım senden. Öğrendim ki bulmuşsun birini yakacaksın benim gibi o kızın da canını biliyorum. Sana değil o kıza acıyorum. O kıza da sözler vermişsin umutlandırmışsın tıpkı bana yaptığın gibi…
İhanetini öğrendim ama ne yapabilirdim. Hiç aklıma gelmezdi kitap okumayı seven ve onun ile yaşayan birinin ihanet edebileceğini. Hangi insan düşünebilirdi ki bunu. Sevmemiş beni hiçbir zaman. Her şey yalanmış… Şapşalın tekiymişim bunu anlamayacak kadar insanları çözememişim demek ki. Belki de o çok ustaca biriydi. O kıza da aynısını yapmış işte empati kurabilirim çünkü zaten aynısını yaşamışım anlıyorum onu da.
Bir insan birine bu kadar güvenmemeli. en güvenilir varlık Allah(c.c.) . İnsan yaratıcıdan başka kime çok güvenebilir ki. İhanet ya da ayrılık bunlar sevgiyi bitirir. Baki olan yaratıcıya olan sevgidir bunu bir kez daha anlıyorum şimdi.
Şuan tam on yıl oldu ihanetinden bu yana. Seni düşünüyorum yine her şeye rağmen unutamıyorum. Acı çekiyorum. Ve hastayım artık uzun bir yolculuğa çıkmaya çok az zamanın var hissediyorum bunu… Senden kalan birçok hatırayı bırakıp gideceğim yakında bir gün olurda -olmaz ama – hatırlarsan beni mezarımın başına gelip belki ihanetini affettirirsin bana belki bir gül dikersin mezarıma belki de bir dua ile yeşertirsin toprağı…
Nefeslerim sayılı az kaldı gidiyorum. Artık asıl adalete, sevgiye gidiyorum. Yaratıcıma kavuşuyorum. Yolculuğum başladı…
··
35 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Elinize sağlık, anlatı gibi olmuş bir parça- ihanet temalı ama empati ve yolculuk parçacıkları içeren hikayeniz:) Okunuyor rahatça - teşekkürler katkınız için.
''İhanetini öğrendim ama ne yapabilirdim. Hiç aklıma gelmezdi kitap okumayı seven ve onun ile yaşayan birinin ihanet edebileceğini. Hangi insan düşünebilirdi ki bunu. Sevmemiş beni hiçbir zaman. Her şey yalanmış… Şapşalın tekiymişim'' öyle midir ki acaba? Değil inan ki sandığın gibi değil. Kalemine sağlık.
