Yalnızlığımın BaşkentiEtkinlik
İyi Akşamlar. #38316307 ile başlattığımız şehir hikayelerinde bu akşam anonim bir kullanıcı var. Kendisinin hikayesini aşağıda paylaşıyorum. İyi okumalar.
Yalnızlığımın Başkenti
Her seyin başladığı bu şehre tekrar gelmek zorunda kaldım.
Ilk adımımı attığımda hayatım film şeridi gibi geçti gözlerimin önünden.
Nereye gitsem anılarım peşimi birakmıyor, adeta karabasan gibi çoküyor tepeme.
Hiçbir sokağini, hiçbir evini, toprağını, yemeklerini, havasını... sevmiyorum!
Bu sehirde başımı her yastığa koyduğumda, şeytanlarla boğuşuyorum ve her sabah gözyaşlarımı içime akıta akıta uyanıyorum.
Ve o an anlıyorum bir daha asla geri dönemeyeceğimi.
O an anlıyorum yaşamk zorunda olduğumu.
Kalkıp dışarı çıkıyorum ama kimseyle konuşmak istemiyorum. Kimsenin yüzünü görmek istemiyorum!..
Sadece benden çocukluğumu çalan bu şehirden nefret ettiğimi haykırmak istiyorum. Ama şehir işini biliyor öğrenmiş beni. Neyi sevdiğimi. Çağırıyor deniz kıyısına beni. Kendimden geçiyor ve dalgaların müziğine kapılıyorum. Yalnızlığımda yok oluyor ortadan. Tam o anda rüzgar fısıldıyor kulağıma: "Seveceksin bu şehri!" diyor.
Tam da o an bi hançer göğsüme batıyor. Hançeri batıran çocukluğum oluyor.
6 yaşında toprağa gömdüğüm çocukluğum.
Ve şunları zihnime kazıyor:
Ben bu sehir yüzünden daha 6 yaşındayken istemedim ki babasiz kalmayı.
Ben istemedim ki uçurumun kenarına atılmayı ve orada tutunmak zorunda kalmayı.
Ben de istedim her çocuk gibi olmayı.
Herkes gibi benim de normal bir hayatımin olmasını.
Oyunlarımın başrolü olmayı istedim.
Oyuncaklarım olsun,
Okul çantam tekerlekli olsun, ayakkabilarım ışıklı olsun...
Ama hiçbiri olmadı.
Bu şehir yüzünden.
Beni toprağa gömen bu şehir!!
Bende o zman haykırıyorum: "Sana sesleniyorum dinle beni! bu sefer büyüdüm ve gençliğimi de sana vermiycem."
Ben, kendi kurduğum ve kahramanı olduğum oyunun değil;
Yaşamaya mecbur bırakıldığım oyunun kahramanıyım.
Ama simdi kendi oyunumu kurmaya geldim.
·
15 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Elinize sağlık, şehri hissedeceğiniz bir hikayeden çok bir isyan yazısı gibi olmuş hayata. Şehire yansıtıyor nefretini yazar, güzel kelimeler. Teşekkürler katkınız için