"Çocukluğumu kişileştirdim. Çocukluğumun bir simyacı olduğunu düşünüyorum. Ne zaman hayatın ya da normalin içine karışmak için hamle yapsam, hafif bir dokunuşla camdan bir adama dönüştürüyor beni. Ya kesiyorum ya da kırılıyorum."
Sulhi Saygılı...
Okuduktan sonra, okuduğum günden bu yana her gün onunla yaşadıktan sonra, günler sonra anca üstüne yazmaya cesaret edebildiğim bir karakter. Öyle ki Sulhi Saygılı benim için bir roman karakteri olmaktan çıktı, gündelik hayatta tanıdığım bir insan haline geldi .
Barış Bıçakçı'dan öylesine gerçek, yalın, öylesine masum bir portre Sulhi Saygılı.
Aslında şunu sormak lazım kendimize. Biz bir Sulhi Saygılı mıyız? Veya etrafımızda fark etmeden hikayesinin önünden geçip gittiğimiz kaç Sulhi Saygılı var ?
Çünkü öyle bir karakter ki Sulhi Saygılı, bir yerlerde veya bir parçamızda mutlaka yaşıyor. Belki her gün selamlaşıp ruhuna dokunmadığımız biri, görmezden geldiğimiz biri, belki kafede karşı masamızda oturup Nesteren'e şiirler yazan bir insan, belki de biziz işte, onun gibi yalın, onun kadar gerçek.
Etten kemikten, duygudan bir insan Sulhi Saygılı. Karanlık, soğuk bir gecede, şair şapkasıyla yürüyen, sırılsıklam bir insan.
En keyif aldığı şeylerden biri, her sabah dinlediği Veciz Sözler isimli radyo programına günün kelimesiyle ilgili sözler yazmak. Başka insanların yazdıklarını dinlemek.
Yolunda giden bir şey yok hayatında ama Sulhi Saygılı olmaktan memnun o. Başka bir şey olmak istemiyor. Onu güzel yapan da bu. İçinde bulunduğu dünyaya, şartlara böyle bir başkaldırışı var Sulhi Saygılı'nın. O, dünya ile olan ilişkisini böyle kurmuş. Dışında durarak. Kırılsa da , üzülse de.
Böyle bir karakteri yazdığı için, armağan ettiği için Barış Bıçakçı'nın önünde saygı ve minnetle eğilmekten ve Sulhi Saygılı'yı düşünmekten başka çarem yok. Üstüne daha çok şey yazılır ama en iyisi bir daha okumak, Sulhi Saygılı ile yaşamak.
Edebiyat böyle bir şey işte.
··
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.