Okumaya geç kaldığım için utandığım (bu yüzden erteledikçe ertelediğim) ve ölmeden önce okuduğum için şuanda çok mutlu olduğum Suç ve Ceza üzerine hissettiklerimi aktarabilmem mümkün değil.Bu kitap üzerine inceleme yapmakta haddime değil,sadece hissettiklerimin aktarabileceğim kadarını aktarmak istiyorum.Dönüp baktığımda tekrar hissedebilme duygusu ile yazıyorum...
Kitabın konusunu çoğu yerde duydum bu doğru ama son sayfayı kapattıktan sonra kitabın başından beri olan o 'his karmaşası'nı asla tahmin edemezdim.Kendimi o his karmaşası karşısında doymuş hissediyorum.Bencilliğe,kıskançlığa,nankörlüğe,tepeden bakmalara,sevgilere,kızgınlıklara,üzüntülere,ağlamalara doymuş. Sonya'nın her şeye rağmen iyi olan kalbine,Razuhimin'in dostluğuna,anne şefkatine,kardeş merhametine...Peki ya Raskolnikov derseniz...Onu hepsinden ayrı tutup,baş köşeye oturtmamın kendi içimde en az onun kadar (tamam bu abartı oldu) psikolojik bir savaş vermemin nedeni olabilir.Onu ondan çok sevenlere karşı verdiği haksız savaştan dolayı da olabilir.Belki de ona sevgim hemen hepimizin kafa yorduğu suçun ne olduğuyla,neyin suç neyin suç olmadığıyla ilgilenmemden kaynaklanıyor olabilir.Bir gün tüm evrene kendimin ne olduğunu göstereceğim hırsıyla da olabilir.Bilmiyorum,tüm bu bilinmezliğin karakteri işte o,hepsinin karışımı! İşte böylece Raskolnikov hayatım boyunca unutamayacağım karakterler arasına girdi.
Yazılan roman,yazılan başkarakter ve bir onun kadar önemli yan karakterler hem geçmiş,hem bugün,hem de yarın aslında.Dostoyevski zamanın tanımadığı bir yazar.Ne zaman yazıldığının,nerede yazıldığının öneminin silinip gittiği hatta Raskolnikov'un bir katil olduğunu unutup sadece ve sadece o anda onun odasında Razuhimin'in yanında oturuyor gibi hissetmenize,onunla düşünceli bir halde sokaklarda dolaşmanıza,Sonya'ya bakarken kalbinin derinliklerindekileri birlikte hissetmenize neden olan bir ruh çözümlemecisi...Sanki karşınızda bir ayna var ve siz ona bakıp bütün duyguları nirvanasında hissediyorsunuz.Ve ona şefkat duymak istiyorsunuz.Bunların hepsi Dostoyevski'nin kaleminin eseri.Her eserinden sonra deli gibi tekrar okuma açlığı çekeceğiniz biri!
Yazmadan geçemeyeceğim bir sahne var ki başkarakterin düşünde at ile olan bir sahnedir(burada anlatamayacağım kadar derin bir olay benim için). Gözlerimden yaşların akmasına sebep olan sahnedir...Bunu tekrar tekrar okuduğumda aklıma geleceğini bilmeme rağmen not düşmek istedim.O kadar çok etkilenmiştim ki birkaç gün sonra bir videoda anlatıcı Nietzsche'nin çok benzer bir anısını anlattığında şok olmuştum.Anlattığına göre atın kırbaçlandığını gören Nierzsche dehşete düşmüş ve 10 yıl kimseyle konuşmayıp akıl hastanesinde yatmış.Doğru mudur bilmiyorum ama art arda gelince aklıma Goethe’nin “Dünya, hassas kalpler için bir cehennemdir” sözü geldi.Bir süre bu söz ile yaşamıma devam edeceğim...
Kısacası (ilk defa bu kadar uzun yazdım değerimi bil Raskolnikov) Dostoyevski okumaya devam,daha çok açlık çekip daha çok doymak için!
·
6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.