“Pervasız ve fütursuz benliğimle yok olan atalarımın yanında beni yeniden yarattın güzel babam. Sensiz ne kadar da zormuş hayat. Ne kadar da güçmüş aileyi bir arada tutmak, kol kanat germek. Peki ya sen küçük kız... Sen miydin beni kandıran yoksa çaresizliğim miydi beni sana kandıran? Tüm bu yük sırtımda iken ve ben beni bilmezken, nasıl “ben” olabilirdim ki!” Yusuf’un kendini bilme macerası ve dram dolu hayatını üstat o kadar güzel çizmiş ki izlerken bambaşka duygular içinde bırakıyor okuru. Üstat yine şaşırtmadın mekanın cennet olsun.
Hiç tarzım değil ama kitaptan sonra bir porsiyon “Orhan Gencebay-Bilseydim” iyi gider diye düşündüm.