Godot; bir çeşit umutEdebiyat
Godotnun bir 'umut' olduğu su götürmez bir gerçek. Beckett'e sorulmuş kimdir, nedir bu Godot ? Bende bilmiyorum ki, bilsem yazmaydım bunu demiş. Bu her insana göre değişen bir kavramdır. Bir bekleyiş, bir umut, çaresizlik. Estragon 'gidelim buradan' dediğinde 'hayır beklememiz lazım' diyen Vladimir hep umut etti, Godot gelicek diye bekledi, çünkü söz vermişti onlara.
Oyun bir sahnede bir ağacın atında geçiyor. Zaman kavramı yok. bizler zamanın geçtiğini ağacın yeşermesinden anlıyoruz. Beckett iki insan yaratmış ve o bomboş sahneye hapsetmiş onları. Ve bir umut vermiş onlara; Godot. Shahespeare'in "hayat bir sahnedir, rolünü oynayan çıkar ve gider" sözüzdeki o sahne, Aşık Veysel'in "iki kapılı bir handa gidiyorum gündüz gece" deki o iki kapılı han, ve Ianesco'nun The Chairs adlı eserinde ki o iki pencereli kule. İşte tüm bunlar dünya hayatının birer sembolü. Doğum ve ölüm. Aradaki dünya hayatı. Vladimir ve Estragon Ahmet, Esra, Uğur..vb. yani sen, ben. Hepimiz bir sahnedeyiz ve oynuyoruz. Sahneden çıkmak için gereken tek şey "ölüm". Bu iki karakter de zaman zaman kendilerini asmak istiyorlar zaten. Çünkü biliyorlar ki ertesi gün yine sahneye gelmek zorundalar. Bu birazda insanoğlunun her günü birbirinin aynı gibi geçen, tekrar eden dünya hayatına benziyor. 'Absurd theatre' olarak geçer zaten bu eser. Absürd olan nedir peki? İnsanın bir gün öleceğini bildiği halde yaşaması.yani dünya hayatı bir absürttür. Kısır bir döngüde yaşar gideriz, bin bir sıkıntı çekeriz, bazen ölümüne mutlu oluruz ama biliriz ki her duygunun sonu var. Ne çekilen dert senle mezara gelir, ne mutluluğun sonsuz olur. Peki ne yapmalı? Bir gün öleceğiz diye hiç hayal kurmamalı mı? İşte her insanın hayatta kalabilmesi için bir umuda yani bir Godot'ya ihtiyacı vardır. Umut yaşama bağlılıktır, hevestir. Bunu yitiren insan bedenen sağ olsada ruhen ölmüştür zaten. Hepimiz şunu demez miyiz, yarınlar daha güzel olacak. Kimi zaman daha güzeldir yarınlar ama çoğunlukla dünden farksızlardır. Dünya denilen bu çirkin yerde inanın bana umutsuz yaşanmaz. Beckett bize bunu anlatmış, bekleyin demiş, bekleyin. ama bilin ki o godot hiç bir zaman gelmeyecek.
İncelenmesi gereken diğer karakterlerde elbette ki Pozzo ve Lucky. Ben bu ikisini sömüren ve sömürülen toplum olarak görüyorum. Pozzo hasta ve kibirli bir adam ve Lucky onun kölesi.2. Bölümde Pozzo sahneye kör, Luck ise sağır olarak giriyor. Ve görüyoruz ki yine kopamamışlar birbirlerinden. Beckett bu iki karakter ile bizlere insanlığın nekadar çirkin, zalim ve aciz olduğunu göstermiş.
Bu dört karalter aslında bir insanın dört farklı yönünü bize anlatıyor. Vladimir, düşünen, akleden biri olarak insan zihnini, Estragon sürekli acı çeken ve acıkan biri olarak insan ruhunu, Pozzo insanlara üstten bakan egomuzu ve Lucky de isteyerek veya zorunda kalarak birilerine itaat eden aciz, zavallı yanımızı sembolize ediyor.
Yazar bir kameradır, etrafı gözlemler ve gerçeği yansıtır. Beckett te biz insanları gözlemlemiş ve bize bizi anlatmış.
··
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.