Kitabı ilk okumaya başladığımda acaba bu bir hikâye kitabı mı olmalıydı diye düşündüm. Ama sonra kitabı elime alıp bir sonraki bölümü okuma isteği duyduğumu fark ettim, tıpkı roman okur gibi. Yazarın başarısı hikâyelerden oluşan bir roman kurgulayabilmek olmuş. Kısa kısa hikâyelerden oluşan bir roman. Hikâyelerdeki kişilerin tek ortak noktası aynı gün aynı saatte aynı ortamda – Konstantiniyye Oteli’nin açılışında bulunmaları. Birbirinden çok farklı hayatları olan insanların ancak İstanbul gibi bir şehirde aynı ortama girebileceğini görüyoruz.
Yazarın bu romanı yazarken iki amacı olduğunu düşünüyorum. Birincisinin İstanbul’un tarih boyunca kozmopolit bir yapısı olduğunu vurgulamak olduğunu düşünürsek amacına ulaştığını görüyorum. Bu amaca ulaşmak için anlatılan hikâyeler etrafımızda akıp giden, haberlerde duyduğumuz ama detayını bilmediğimiz ne hayatlar var diye düşündürüyor. Herkes başka bir dünyada yaşıyor sanki. Bizlere sunulan alternatif yaşam şartlarını hayret, üzüntü, acıma, gıpta ve türlü türlü hislerle karşılıyoruz. Hepsi de insan için ve insana rağmen yaşanıyor.
Yazarın romanı yazmadaki ikinci amacının İstanbul tarihi hakkında merak uyandırmak olduğunu düşünüyorum. İstanbul tarihinden yapılan alıntılar okuyucuda daha derin bilgi edinme isteği doğuruyor. Kitabı bitirdikten sonra İstanbul tarihi ile ilgili 34 farklı başlıkta araştırma yaptığıma göre bu amacına ulaştığını da kabul edebilirim.
Son olarak belirteceğim bir detay daha var. Yazarın başka bir romanındaki karakterlere bu romanda da yer vermesi hoş bir ayrıntı olmuş. Yazarın size göz kırptığını, aranızda herkesin anlayamayacağı bir iletişim kurulmuş olduğunu hissediyorsunuz.
·
5 Gösterim
2 Yorum
Fatma Karalı
Gönderi Sahibi
Teşekkür ederim. Zülfü Livaneli'nin kitaplarını okuması da kritiğini yapması da çok keyifli. Tavsiye ederim ☺️
Aynı kitabı okuyan biri olarak yorumunuzu çok beğendim. Güzel bir çözümleme ile aktarmışsınız.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.