AhrazEdebiyat
Öncelikle bu kitabı neden daha önce okumadım diye kızıyorum kendime. Böylesine dolu dolu bir kitaba bunca zaman mahrum kaldığıma, varlığından bihaber olduğuma üzüldüm. Şimdi ise okumayana üzülüyorum. Her cümlesi, her duygusu bu kadar mı güzel yazılır. Üslubu sade, kitap sürükleyici.Edebi yönü tartışılmaz. Kitap bitmesin istedim, aynı cümleyi birçok kez okudum. Anlamadığım için değil; anlamlandırmaya çalıştığım ve alt metinlerini çözmeye çalıştığım için. Yazarın kurduğu her cümlede farklı hisler var. Her cümlenin altını “kara bir kalem” ile çizdim, çizdikçe kelimeler büyüdü büyüdü, sığmadı içime. Okudukça sükuta erdim, tıpkı bir ahraz gibi, okumayan anlamadı anladığımı. Okuduktan sonra ise yanımdan ayıramadım.
Gelelim hikayeye:
Kitabın kahramanları; Adile, İsrafil, Yusuf, Papaz Vasil, Marika, Zehra ve İsrafil’in köpeği Mavi. Denizin üzerinde gözlerini açıyorlar baş kahramanlar. Gerence adında bir balıkçı teknesinde hayatta kalmaya çalışan Adile’nin ve İsrafil’in yüreğe dokunan hikayesi anlatılıyor. Adile, yaşam mücadelesi verdiği kasabada herkesçe dışlanan, ötekileştirilen, lanetli olduğunu düşündükleri bir kadın. Kağıt, cam, plastik toplayarak hayat mücadelesi verir. Sonra İsrafil dünyaya gelir ve “ahraz” olduğu anlaşılır yani sağır ve dilsiz. Yaradan onun susmasını dilemiş, belki de susarak konuşmasını ve bu sükunet Adile’ye ağır gelir. İsrafil büyüdükçe, Adile küçülür, sessizleşir, kendini her şeyden geri çeker. İsrafil’inse ahraz olması hiçbir şeyden mahrum etmez onu. Dört duyu organı, kulaklarının yerine geçer. Hissederek, koku alarak, görererek duyar melek olan İsrafil. Sonra bir misket uğruna dayak yer ve kendine geldiğinde yanı başında bir köpek bulur; Mavi, ona dost olur, bundan sonra yanından hiç ayrılmaz. Hikayeye Yusuf dahil olur. Balık
·
39 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.