Linç yeme ihtimaline karşı yine de bizzat düşüncelerimi yazacağım.
Kitabı edebiyat öğretmenimin tavsiyesi sonrasında elime aldım, hele ki gerçekten bir müze olduğunu söyleyince, bir erkeğin bir kadını böyle büyük bir şekilde sevdiğini anlatınca, kadının sigara izmaritlerine kadar biriktirdiğini söyleyince hem merak ettim hem de sevdim kitabı aslında. Tabii Orhan Pamuk'un ne kadar detaycı bir yazar olduğunu bilmiyordum.
Bu kadar tasvir, bu kadar uzunca betimlemeler olacağını bilmiyordum. Evet, hoş bir şey betimlemek, severim normalde ama kitapta o kadar fazla ve benim 'gereksiz' bulduğum detay çıktı ki sonradan. Mesela bir yerde Füsun'un ehliyet için girdiği yazılı sınavın nerede olduğunu anlatırken mekanın tarihinden bahsetmişti kısaca. Yani bilmiyorum, ben okurken çok zorlandım. Normalde bir kitabı elimde bu kadar uzun tutmam ama bir aya yakın kitap elimde kaldı. Beni acayip daralttı, zorlandım. Kemal'in sevgisine olan inancım çok büyük, çok güzel sevmiş, her ne kadar sorumsuzca ve aptalca davransa da. Kitabı Füsun'a üstün bir öfke duyarak bitirdim. Gözü çok yüksek yerlerde olan bir kadınken, birçok erkeği dize getirirken, sevdiği adama davranışını, onu suçlayışını o kadar saçma buldum ve o kadar kızdım ki.
Ve tabii anlamadım hâlâ acaba olay gerçekten yaşandı mı, ama sanırım yaşanmamış. Yazara da bunu bu şekilde yansıttığı için çok kızdım.
Yine de hikaye daha yalın bir şekilde anlatılsa güzel hatlara sahipti.
Bu arada Zaim'e çok kızdım, Sibel'i de çok sevdim.
·
10 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.