Aeden yazarın kurduğu bir ütopya olabilir. Aeden'de insanlar, evrimlerini bilinç seviyesinde tamamlamak üzere. Yargılamayı reddeden, yaşamın kutsallığına ve anlamın derinliğine adanmış hayatlar.
Aeden insanlarının yolu Dünya'ya düştüğünde dehşete kapılıyorlar. İnsanlar nasıl olur da birbirine bu kadar zarar verme eğilimi gösterebilir? Nefret nasıl bu kadar hat safhaya ulaşmıştır? Kendi yavrusuna bile kıyabilen bir varlık evrimin neresindedir? Dünya nasıl tüketime dayalı bir sistem üzerinde ayakta kalabilir? İnsanlıktaki yanlışlığın düzeltilmesi gerekir!
Sürekli tüketerek, elimizdekinden yiyerek gelişme göstereceğimizi sanarak odaklanmışız yaşamı sömürmeye. Bağırsakların ikinci beyin olduğu her yerde konuşuluyor da durup dinlemeyi ertelemişiz hep. İnsan yediklerinin posasıdır denmiş de ne yediğimizin hesabını yapmaya fırsatımız olmamış hiç. Bilerek ve isteyerek kendimizi tüketmenin yanında aslında hep korkmuşuz tükenmekten. Ölmemek için hiçbir şey yapmamış ama hep bir şeyler yapma gereği duymuşuz... Zıtlıklar dünyasında pinpon topuna dönmüşüz de fikirleri kapsayıp zıtlığı anlamayı kabul edememişiz...
Cahil olmak nedir? Anlamamak ya da bilmemek mi? Cahillik; yargılamaktır, anlamı ve öğrenmeyi reddetmektir. Yargıladığımız şey kadar uzaklaşırız kendimizden ve bir o kadar da fanatizme kurban gideriniz... Kitabın savunduğu en güzel mottolardan biriydi bu.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.