Orhan Pamuk'un okudugum ilk kitabı sanırım son kitabı olur benim için hayatım boyunca okuduğum en zor kitaptı diyebilirim okumak için kendimi zorlandığımı hissettim bitsede kurtulsam dedim kitaptaki olay örgüsünden çok Türk gündüz kuşağı dizileri gibi Pamuk bu kitapta her şeyi ayan beyan vereyim derken konuları uzattıkça uzatmış Füsun'un bir sigara izmaritinin bile bir zihin laboratuarındaymışcasına sayfalarca anlatılması okuru hem yormuş aynı zamanda konudan uzaklaştırmış anlatılan bir nesneyi okurken konunun nerde kaldığını unuttuğum çok oldu keza 3 haftada ancak iteleye iteleye okudum kitabı yazarı çok eleştirmek istemem emek verilip yazılmış ama kitabın bende aman aman akilda kalacak etkileyecek bi yanı yoktu sanırım Pamuk bana bir iki numara büyük çok ağır geldi bana...
·
2 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Orhan Pamuk'u ben de okumayı denedim birkaç kitabıyla. Hakikaten, tasvirler bazen çok uzuyor ve gereksizliğini hissediyorum, çünkü okuyucu olarak bana ne kattığını, aklımda tutamaz hale geliyorum. Güney Amerikalı yazarların bazılarında da vardır bu tasvir, karşıma çıkmıştır, hatırlamıyorum. Kitabı yarı bırakma isteği oluşuyor evet. Kitabı kapatırken, aslında daha da başka bir zamana bırakırken, tam konsantrasyonlu okurum diyorum. Bir yazarımız olarak elbette saygım vardır. Nitekim, anlamak için mücadelemi sürdüreceğim.