“Lenin, diyorum da, Vıladimir İliç, içimde bir rahatlık, bir güven : kendime, insanlara, toprağa, bir uçsuz bucaksız sevinç... Lenin, diyorum da, Vıladimir İliç, bir bayrak, bir mavilikte, kızıl bir gün gibi açıyor, elmalar saçılıyor, çocuklar : ak, kara, sarı, güle oynaşa topluyor elmaları... Lenin, diyorum da, Vıladimir İliç, Lenin, diyorum ve 40 yıldır onun peşince parti biletimle gidiyorum. Yüreğim ağzımda çıkarım karşısına her seferinde, ama önünde yere kapanmak gelmez içimden. Uludur, alabildiğine ulu, ama ezilmem ululuğuyla, elimden tutar, çeker beni yukarıya kendine doğru. Biliyorum, Vıladimir İliç, övülmeyi sevmez o, üstüne şiirler yazılıp türküler yakılmasını, hele putlaşmayı hiç mi, hiç. Ama onun Sovyetler Birliği, onun Çin'i, Lehistan'ı, onun sesine koşan büyük insanlığın önünde, yahut onun doğum gününde, aynı nimet, aynı hayranlık, aynı sevinç dolup taşardı sizin de yüreğinizden siz kendiniz Lenin olmasaydınız Vıladimir İliç.”
Şiir
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.