“Issız eski parkta karlar içinde,
Arıyor geçmişi iki gölge. “
Bu iki cümle herşeyi anlatıyor aslında.
Stefan Zweig benim için çok başka yazdığı konular olsun, anlatış biçimi olsun. Severek okuyorum.
Bu kitapta da aslında insanların hep düştükleri yanılgıdan bahsetmiş. Geçmişte tam olarak yaşayamadığınız yarım kalan şeyler içinizde ukte olarak kalır. O bilinmezlik, acaba öyle olsa nasıl olucaktılar insanı mahveder. Sanki şu anda da ozaman ki gibi olmayı denesek, yapamadıklarımızı yapsak eskisi gibi olacak sanarız.
Ama unutulan birşey vardır ki(yazar da aslında bundan bahsetmekte) ne siz ozamanlarda ki sizsiniz ne de karşınızda ki.
Geçmişte hayatınızdaki insana o kadar zamandan sonra bugünden söz etmeyi başaramazsınız. O günler ve geçmiş zorla aranıza girer.
Bugün de geçmişi yaşamaktan şu anı yaşayamazsınız.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.