·430 syf.··Beğendi
···Okunma: 07 Mayıs 2019 16:47 Belki bir savaşın ortasında değilsinizdir, belki hiç savaş görmemişsinizdir. Ama bir kitap alırsınız elinize ve okurken savaşın tam ortasına düşersiniz.
Belki de hiç görmediğiniz bir ülkenin topraklarında bombalar yağar üzerinize ... Kan sıçrar yüzünüze, ellerinize... Mutlu sonla bitmez savaşlar. Birileri daima kazanır ama kaybeden hep masumlar ve en çok da çocuklardır.Aşktır kaybeden, umuttur, sevgidir, çocukluktur, hayallerdir.
Hiç görmedim Afganistan'ı ama okurken sokaklarını hafızama öyle bir kazıdım ki görsem bu kadar net canlanmazdı gözümde. Meryem'i de hiç görmedim, Leyla ile hiç tanışmadım, Babi ve Tarık'ı da bilmezdim. Şimdi hepsi birer arkadaşım, komşum oldular, can buldular Khaled Hosseini kaleminde.
Savaşın yıkıp döktüğü sokaklar mı, parçaladığı hayatlar mı, aldığı canlar mı yaktı canımı derseniz, çocuk yaşta büyümek zorunda bırakılan yobaz zihniyetin eline düşen Meryem ve Leyla'nın yaşadıkları en çok acıtan. Evet ben hiç bombaların düştüğü, silahların susmadığı bir ortamda yaşamadım. Ama bu yobaz zihniyetle olan savaşa her gün şahit oluyorum canlı canlı. Çocuk ve kadın istismarı durmuyor ülkemde. Ve biliyorum ki bu yobaz ve pis zihniyetle savaşmazsak eğer bir gün Afganistan'da yaşananlar az bile kalacak yaşayacaklarımızın yanında. Yine de tüm bunların yanında Leyla ile Meryem umudu ve vazgeçmemeyi tekrar hatırlattı bana. Bir yanımız eksildiklerimizden dolayı hep buruk kalsa da bir gün herşeyçokgüzelolacak.