Ben okurken yazarı çok merak ettim ve wikipedia’da şöyle bir izahata rastladım:
“Sergüzeşt romanı yüzünden göz hapsine alındığını düşünerek bundan kurtulmak için 1901’de Paris'e gitti ve 1908'de Meşrutiyet'in ilanına kadar da orada kaldı. Yurtdışına kaçışını Servet-i Fünun Dergisi’nde yayımlanan “1901‘e Ait Bir Hatıra” başlıklı yazısında anlattı....”
Esirlik, esaret, ırk, dil, din ayrımları, zenginlik, fakirlik ayrımları, cinsiyet ayrımları, vs, beni zaten çok rahatsız eden konular. Bu kitabı okurken zaman zaman sinirleniyorsunuz da. İnsan Hakları Bildirisi’ni çıkarmak için neden bu kadar geç kaldılar, merak ediyorum. Dilber belki hayalî bir karakter. Peki ya cismen var, fikren yok yaşamış binlerce gerçek karakterler?
Esir Dilber’le empati kurmak beni çok fazla rahatsız etti. Yazarın amacı belki de rahatsızlık verip duyarlılığa davet etmekti ki amacına ulaştığını sanıyorum. Onun bir eşya gibi, bir mal gibi alınıp satılmasını, âşık oluşunu, aşkına yapılan saygısızlığı, sürekli görmezden gelinişini ve kızın sonunu hüzünle okudum.
Dilin sadeliğini, konunun akışkanlığını, herşeyin ve herkesin detaylı tasvirlenmesini çok sevdim.
Tüm rahatsız ediciliğine ve asıl olayının zaten bu oluşunu düşündüğümden ötürü de herkese bu eseri “şiddetle” tavsiye ederim.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.