Hem renkli, capcanlı; hem de acının, ıstırabın en şiddetli haline sahne olmuş 47 yıl ve Frida Kahlo...
Onun yaşamının hep olaylı, fırtınalı ve coşkun olduğunu daha önce de okumuş ve hatta izlemiştim. Normalde biyografi okumayı çok sık tercih etmesem de Rauda Jamis' in etkileyici bir kalemi var. Üstüne üstlük bildiğim bir biyografi anlatıyor olması beni sıkacağı yerde, oluşturduğu kurgu sayesinde tam ters yönde etkilenerek okudum.
Bir çoğunuz da benim gibi Frida'nın hayatını biliyorsunuzdur. Ama kısaca bahsetmek istiyorum. O küçük yaşında yakalandığı çocuk felcinden bacağında hasarla kurtulmuş ama ömür boyu ağrısına katlanacağı şekilde zedelenmişti. Daha sonrasında bir tramvay kazası geçirmesi de, hayatının o gencecik yaşında türlü acılarla, katlanılmaz günlerle bezenmesine neden olacaktır.
Acıların en dayanılmaz olanı da illaki yürek acısıdır. Frida mutlu ettiğinin kat kat fazlası acı çekmesine neden olan adam Diago'ya, benim bir türlü anlam veremediğim şekilde tahammül eder. Hatta resmen ondan gelecek eziyeti bile bile ondan kopmaz. Koptuğu zaman da kavuşmak için can atar. Diago'nun bana göre tek olumlu yanı sanatı... Frida'yı defalarca aldatan, hastalığında yalnız bırakan, çirkin ve sevimsiz bir adam.... Onu hiç sevmedim ama şimdi nefret ediyorum. Frida'yı ise hiç anlamadım. Bu aşk değil, bilmiyorum belki alışkanlık, belki bağlılık. O dönemlerde onun da ilişkileri ve aşkları olmasına rağmen, Frida Diago'dan vazgeçmez. Ondan aylarca ayrı kalmasına onun kadından kadına koşmasına başlarda ses etmez. Hatta o kadınları bile sırf onunla birlikte oldukları için sever, kabullenir. Ama tabi ki her şeyin tahammül süresi vardır ve fiziki acıya bir de aldatılma acısı eklenir. Onlarca ameliyat ve yalnızlık bu 'Devrimci ve sıradışı' kadını bitirir... En acı çektiği dönemlerde onu bir başına bırakıp, başka kollara koşan Diago'ya da 'Nefretlik' demek en uygundur kanımca.
Daha fazlası için kitabı okuyun diyorum efendim, benden bu kadar...
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.