Tahmini Okuma Süresi:
8 sa. 37 dk.
Sayfa Sayısı:
304
Basım Tarihi:
Ekim 2018
İlk Yayın Tarihi:
1 Şubat 1991
Yayınevi:
Everest Yayınları
Orijinal Adı:
Frida Kahlo Presses de la Renaissance
Orijinal Dil:
Fransızca
Orijinal Ülke:
Fransa
ISBN:
9789752890237
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Mükemmel bir hayat öyküsü. Canım Frida.. küçük yaşta başlayıp hayatın boyunca çektiğin bedensel acıların yanında birçok kez aldatılmak ve buna rağmen yaşama sevincini kaybetmemiş olmam beni ne kadar etkiledi anlatamam. Kitabı okumadan önce Frida’yı hep aşkın kadını olarak düşünmüştüm ama okuduktan sonra fikrim değişti Frida aşkın değil,acının kadını. Yaşadıklarını,acısını resimle dindirerek mutlu olabilen bir kadın ve kitabı bitirdikten sonra “Başıma gelen en iyi şey,acı çekmeye alışmaya başlamam.” sözünü daha çok anlamamı sağladı. Teşekkür ediyorum Frida Kahlo.
Muazzam bir hayat öyküsü. Kime kızacağımı şaşırdım. Diego'ya mı kızsam, Frida'ya bilemedim.... Fazla iyi olmak, iyi niyetli olmak her zaman iyi değil. Ama insan kaderini yaşar. Güzel bir eser tavsiye ederim.
‘Kendi gerçeğimi resmediyorum’ diyen Frida Kahlo’nun hayatını konu alıyor Aşk ve Acı..
Tablolarına ilk baktığımda çok da anlam veremediğim simgesel ayrıntıları, kitabı bitirdikten sonra çok manalı ve olağanüstü bulmaya başladım. Hislerini tuvale yansıtmak sanırım böyle birşey, demekten kendimi alamadığım, hayatından kesitleri yansıtan tüm o ayrıntılarda; evet aşk var acı var ama en önemlisi varolduğunun ispatı, yaşamın ifadesi var.
Genç yaşta geçirdiği kaza sonucu iki yıldan fazla tüm vücudu alçıyla kaplı bir şekilde yatakta geçiren, resim yapmaya da bu şekilde başlayan Frida Kahlo, zamanla renklerin büyülü dünyasına kaptırır kendini..
Çektiği fiziksel acılara, ruhunun yaralarını da ekleyerek yapar tablolarını.. ince ince işler gözyaşlarını.. bir çivi gibi batar bedenine yalnızlığı..kendisinden başlar resimlerini yapmaya çünkü en iyi kendisini tanır, kendi gerçekliğini resmeder, düşlerini değil..(“Kuş kanatları gibi alnında birleşen kalın kaşları, Frida’nın yüzünün simgesiydi ama kaşlar aynı zamanda da gitme isteğini, yürümese bile uçma isteğini, özetle düşsel kaçışlarını simgeliyordu.”)
..
Aslında zayıftı, ama tüm zayıflığına rağmen bunu kabullenişi ve hiç çekinmeden dünyaya duyurmasıydı onu güçlü yapan.. (“Kendimi hem kendim için yaşayabilecek denli güçlü ve iç zenginliğine sahip hissediyorum, hem de değil bir davranışın en ufak bir düşüncenin dahi paralayabileceği kadar dayanıksızım.”)
..
Mavi ev’de başlayan hikayesi, daha ilk sayfalardan itibaren alıp götürüyor.
Ahh Frida diyorsunuz sonunda..
.
Meksika devrimini doğumgünü ilan edecek kadar aykırı, çok istediği halde kazada hasar gören rahminden ötürü bebeğini bir türlü kucağına alamayan ama doğmamış bebeğini düşlerine konuk eden ruhu yaralı bir anne, yataktan kalkamadığı bir dönemde sergisine yatağıyla katılacak
Kendi Deyimiyle Acının ve Devrimin Kadını Frida..1000Kitap
Ah Frida... Çektiği onca acıya, aldığı onca yaraya rağmen umudunu kaybetmeyen kadın. Cesur, güçlü, içinde yaşadığı fırtınalardan beslenen, aşk için gurur kavramına farklı değer katan ve en önemlisi de kendini acıyla yoğuran, aslında kendimize dert edindiğimiz çok büyük problemlerin bile hayatın tek bir anını kaçırmaya değmediğini yüzümüze çarpan alışılmışın dışında bir karakter. Kararan hayatına rağmen renklerden vazgeçmeyen, hayatında hiç siyaha yer vermeyen, ruhunun rengini hiç soldurmayan kadın. Çok fazla bilgiye sahip değildim ona dair, fakat bu kitabı okuduğumda bildiklerimin iç yüzünü öğrendim. Hayatı, ailesi, acıları, aşkları, Diego'su... Yaşadığı ağır kazadan çok yaralar almış ve onun tüm yaşantısını etkilemiş ama her şeye rağmen tutunmuş hayata. Ruhundaki çiçekler hep renkli kalmış, hiç solmamış. Kimle tanışırsa tanışsın, kimle bir şeyler yaşarsa yaşasın Diego hep özel kalmış. Ve gerçek hayata dair kitapları severim çünkü yaşanmışlıklarla doludur, Frida'nın hayatına dair bir şeyleri merak ederseniz alın okuyun derim. Özellikle kitabın arkasında ona dair fotoğrafların, yapmış olduğu resimlerin bulunmasını da ayrı sevdim. Herkese tavsiye ederim. Keyifli okumalar dilerim şimdiden.
Spoiler içerir
Daha önce Frida Kahlo'nun hayatını anlatan filmi izlediğim için zaten bildiğim bir hayat hikâyesini okudum. Filmi kitaptan daha fazla sevdim. Kitap bence profesyonelce hazırlanmamış, bana çok yüzeysel geldi. Ayrıca ilgimi çeken bir kişi olduğu için internetten de araştırmalar yapmıştım.
Frida'nın hastalıklarla geçen hayatı çok üzücü. Diego'yla olan ilişkisi çok tuhaf. İki ressamı sanatçı yanları birleştirmiş, o kesin. Birbirlerine hayran Diego ve Frida. Diego, Frida'yı aldatmasa bence Frida da onu aldatmazdı. Frida kendini bu şekilde rahatlatıyordu. Diego karısını onun kardeşi ve arkadaşlarıyla aldatıyordu. Ama bu dev, yakışıklı olmayan adam her zaman böyleydi ve bunu Frida da herkes gibi biliyordu.
Frida'nın yatağa bağlı geçirdiği yıllar acılarla dolu. Acıları sayesinde Meksika'nın en büyük ressamlarından biri oldu belki de...
Bu dünyadan çiçekleri ve Diego'yu çok seven, acılı bir Frida geçmiş. İyi ki de geçmiş.
"yarım yamalak şeylere yer yoktu; yaşam ya hep ya hiçti."
Büyük bir tutkuyla okudum Frida Kahlo'nun yaşam öyküsünü. Hakkında bölük pörçük bir şeyler bildiğim, belki de gizli gizli hayranlık duyduğum bu muhteşem kadını yakından tanımak istemiştim çünkü.
Sindire sindire okumak zorunda kaldım, biraz uzun sürdü o nedenle.
Bir kadının tek bir yaşamda çektiği bunca acıyı tek seferde okuyup bitiremedim. Empati bazen işleri zorlaştırabiliyor...
Daha önceki yıllarda filmini izlediğim için hayal kırıklığı yaşar mıyım endişesiyle başladım aslında kitaba. Ama çok boşunaymış bu endişe. Bir biyografi ancak bu kadar sürükleyici olabilirdi. Ancak bu kadar yalın anlatabilirdi bu fırtınalı yaşam.
Daha önce hastalarımdan sıkça duymaya alışık olduğum "acı" kelimesi yeniden tanımlandı, yepyeni bir anlam kazandı benim için bu kitapla birlikte.
6 Temmuz 1907' de mavi ev'de dünyaya geldi. Babası barış anlamında Friede koymak istemişti adını. Hiç de barışçıl bir yaşamı olmayacaktı oysa ki...
Bütün hayatı boyunca aşk ve acının doruklarında gezindi Frida. Yaşamında gerçekten de "yarım yamalak şeylere yer yoktu; yaşam ya hep ya hiçti."
Acıları çocuk felciyle başladı ve sonraki yıllarda geçirdiği feci otobüs kazasıyla çığırından çıktı. Hayatının son gününe kadar bu kazanın izlerini hem vücudunda, hem de ruhunda taşıdı. Dönemin zor tıbbi koşullarında geciken tanılar, uygulanan yanlış yaklaşımlar, geçirilen sayısız ameliyatlar, korseler... Özetle bolca acı vardı hep ...
Fiziksel acının yanında bir de aşk acısı çekti Frida. Otobüs kazasında yanı başında olan ilk aşkı Alejandro'nun ondan uzaklaşmasıyla her şey daha kötü bir hal aldı. Ve Frida " pek de önem vermeksizin, resim yapmaya başladı." ...
Ve sonra hayatına giren ve Frida'nın herşeyi haline gelen Diego... Keşke hiç tanışmasalardı diyorum içimden ... :)
Ailesinin de dediği gibi bir fille
10/10
2025 676. kitabı
Bu kitap, Frida Kahlo’yu sadece bir ressam ya da popüler bir figür olarak değil; acıyla, aşkla, arzularla ve kırılmayla sınanmış bir insan olarak gösteriyor.
Yazar , Frida’nın her fırça darbesinde, her resmindeki renk patlamasında aslında kendi içindeki fırtınaları işlediğini anlatıyor.
Okurken seni Frida’nın dünyasına davet ediyor: Meksika’nın sıcak güneşi, Diego ile olan karmaşık ilişkisi, bedeninin acısı, ama aynı zamanda umutla, dirençle var olma çabası…
Adeta Frida seninle birlikte yürüyor bu yolları; kanatlanmış acılarla, renklerle, düşlerle…
Ama itiraf etmem gerek: bazı bölümler öyle yoğun duyguyla dolu ki, kalp biraz yoruluyor; acının yükü, aldatılmanın sızısı, yalnızlığın sessiz çığlığı gözlerinin kenarında hissediliyor.
Bir de bazen resimlerin, oyunların, çevrenin detaylarına çok giriliyor “keşke biraz daha sade olsaydı” diyorsun…
keyifle oku…
iyi geceler, güneş, ay, yeryüzü, Diego ve aşk. Buenas noces Frida!
Frida Kahlo'yu ayrıntılarıyla anlatan akıcı güzel bir yapıt. Ama isterdim ki içerisinde daha çok Diego ile mektuplaşmalarına yer verilsin. Yine de Frida'yla tanışmak isterseniz es geçmeyin derim.
Frida Kahlo♡
Ahh Frida’m sen neler yaşamışsın ve ne kadar güçlüsün. Hep ayaktasın seviyorsun, seviliyorsun bir çok insanın isyan edip kendini kapatma noktasında bile müthiş bir güç ile çalışıp, yaşamaya, sevgine tutunuyorsun. Aşk için varsın, resim senin yaşam biçimin ve sen hep güzel yaşadın. Her şeye rağmen… Bilseydim Mexico City de olduğunu Mavi Ev’de seni ziyaret ederdim ve buradan bir güzellik geçti diye o havayı solurdum. Seni geç tanıdım ama çok sevdim güzel kadın.
"Herkes benim mücadele etmeme öyle alıştı ki, kimse inanmıyor bana."Edebiyat
Hep okumayı ertelediğim bir kitaptı, sonrasında karşıma şu alıntı çıktı;
-"Artık söyleyecek hiçbir şey yok: Söz dağarcığım da üzüntüm gibi yoksul."
O kadar ahım şahım bir cümle olmasa da o kadar etkilendim ki.. Hemen başlamaya karar verip başladım.
Aşırı duygulandım, yaşadığı bedensel zorlukların üstüne bir de aldatılması... Ayrıca bir kereye mahsus değil bu olay. Defalarca aldatılması, aldatılmak aşık olmadığını sevmediğini gösterir değil mi? Biri aldatmışsa sevmiyorduk mantıken ama burada öyle değil, çok şaşırıp kızdım hem Frida'ya hem Diego'ya. Hem birbirlerine aşık hem de birbirlerini defalarca aldatmaları akıl alır iş değildi. Hangisine kızacağımı bilemedim.
O kadar zorluk içinde onu hayata tutunması için bir şey gerekliydi neydi peki o?
Hepimiz biliyoruz tabii: Resim, tabii yanında da siyaset... :D
Her şeye tamam diyerek okudum ama asla katlanamadığım bir yer var, aklım almıyor aslında. Bir insan kocasının kız kardeşiyle olan ilişkisine rağmen nasıl tepki vermez? Tepki dediğim sadece kızmak değil, ayrılması ama yok saplantılı olan bu aşk onu ayrılmaması için zorluyor adeta.
Her şeye rağmen pes etmemek.. Sanırım en önemli kısmı bu, yaşadığı onca zorluğa hele ki o ihanetler... Bilemiyorum hiç yılmamış gibi. Vazgeçmeden devam etmişti aşkına, resmine, siyasetine...
Tek kelime ile mükemmeldi kitap.
-"İyileşmek mi?" dedi Frida. "Ama ben, hasta değilim ki... Kırık döküğüm. Aynı şey değil, anlıyor musun?"
-"Delilik o denli uzak değil. Delilik bir adım ötede."
-"Kim ne derse desin, görüntü düşünceden önce yer alıyor."
-"Sakinliğimi çalanlar, beni deli olmakla suçluyor."
-"Uçmak için kanatlarım varken niye yürümek için ayaklar isteyeyim ki?" demiş, hatta bunu yazmışımdır. İşte, umutsuzluğun kardeşi bir yanılgı. Artık ne kanadım ne de ayaklarım var.
-"Bir dahi,
