Bazı talihsizlikşer olmasa asla karşılaşamayacak iki kişinin hikayesiydi. Tam olarak bi aşk romanı değildi. Daha çok size bazı toplumsal sorunları anlatmaya çalışır gibiydi.Aşk araya 300. Sayfadan sonra giriyordu.( belki daha fazla emin değilim. )
Uzun zamandır beni ağlatacak bi kitap istiyorum ama hayır kendimi zorlamama rağmen bu kitaptada olmadı. Kitabın giriş kısmındaki yorumları okuduğumda gerçekten çok umutlanmıştım. Ne yazıkki bende istediğim etkiyi oluşturmadı.
Kitabın sonu gerçekten çok tatmin ediciydi. Klişelerden sıyrılmıştı. Mutlu bi sonla bitse daha mutlu olabilirdim ama bu şekilde bitmesi kitabı benim için farklı bir konuma getirdi.
Kitapta duygunun bana geçtiğini hissedemedim. Belki bu yazatın diliyle alakalıdır ya da kullandığı üslüpla alakalıdır. Kitabın yavaş ilerleyen bi havası vardı ama bu sizi sıkmıyordu. Kitabın ağır bi dili yoktu gayet anlaşılırdı.
Kitabın bazı bölümlerini benim için dayanılmazdı çünlü Patrick ve Thomas ilk bölümden beri en hoşlanmadığım karakterler olabilirler. Onların olduğu cümleyi okumak bile sinir bozucuydu.
Ben yazarın "ölüm hakkı" -galiba doğru kelimeler bunlar- kavramını savunduğu gibi bir izlenime kapıldım ve bundan inanılmaz rahatsız oldum.
Çünkü ölüm bizim cüz-i irademizle belirleyebileceğimiz bir şey değil.
Kitap böyleydi. Ömrümde okuduğum en güzel kitap tabiki değildi. II.Kitabı okur muyum ? Emin değilim ama eğer empati konusunda sıkıntılarınız varsa tavsiye ederim. Onun dışında eğer boş zamanınız varsa okuyabileceğiniz bir kitap.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.