Puan vermedi·160 syf.····Okunma: 03 Haziran 2019 02:04 Kitabı bitirmemin üzerinden bir saat civarı geçti. Hala " Ben bir insandım " cümlesi aklımın bir köşesinde ateşini koruyor vaziyette bekliyor beni . Yazmasam içim rahatlamayacak gibi . Ezilen halkın hislerine ortak olup ta başkalarına aktarmasam icimde ukte kalacak gibi yazma ateşi beni çembere almış biçimde bekliyor beni .
Nasıl başlasam anlatmaya nasıl yaşadıklarına ortak olupta aktarsam sizlere aklim da en ufak bir fikir yok .
Asla bir insanın hislerini tam olarak anlayamayız. Anlasak bile gerçek anlamda hissedemeyiz , önce yaşanılan olayı yaşamak lazım. Gerçek anlamda kitabın karakterinde olduğu gibi IŞID ( ıslam kelimesinin girmesinden rahatsiz olmakla beraber başka bir deyiş bulamıyorum) zulmünde yaşamış iki gözü kör çocuğunun kimden olduğunu bile bilemeyecek bir işkenceye maruz kalan Meleknaz ın yaşadıklarını yaşayamayız elbette düşünerek az buçuk hayal kurarak hissetmeye çabalayarak bir yerlere varmak gerekir. Öyle çok birikmiş ki icimdekiler - insanin insanlığa yaptığı zulüm- ne kadar yazsam ne kadar haykırsam ve bunları beraber yapsak olmuyor ınsanlık uyanmıyor. Dün akşam başladığım kitabı bu akşam bitiriyorum ve asla dün ki ben ben değilim ve olmak istemiyorum.. nenelerimizin okuyun evlâdım okuyun memur olun cümlesinin yerine "Okuyun arkadaşlar ciddi anlamda okuyun, okuyun ki gerçek bir insan olun "