Aman beyler yoldan geldim yorgunum, yorgun da değil gözlerine vurgunumEdebiyat
"Fakat onun yokluğu müthişti."
Bu kadar küçük yaşta ölümün sessizliğiyle tanışan Yusuf hayat karşısındaki o naif duruşuyla o kadar etkiledi ki... Belki de doğru zamanda okudum. Gitmenin ve kalmanın; ölmenin ve yaşamanın ayrımına varabildim.
Hani görünen köy kılavuz istemezdi.
"1903 senesi sonbaharında ve yağmurlu bir gecede Aydın'ın Nazilli kazasına yakın Kuyucak köyünü eşkıyalar bastılar ve bir karı kocayı öldürdüler." cümlesiyle başladı ve beklentimin doymak bilmezliğini ziyadesiyle doyurdu.
Bütün o karakter tahlilleri ruhumun derinlerine kadar işleyebildi.
"Ben de insanım Yusuf, ben de etten ve sinirden yapılmış bir mahlukum. Bana da biraz acıyın canım!.." dedi Muhtar çaresizliği hissettim.
Yusuf'un çevresine duyduğu yabancılığı hissettim.
Kübra'nın bakışlarını ta yüreğimde hissettim.
Belki bir senede hissedemeyeceğimi ziyadesiyle hissettim. İşte bu yüzden okuyoruz ya zaten... Kitap boyunca Niçin? Kimin için? soruları yankılandı kulaklarımda. Kitabın sonu desen tam da bizim Kuyucaklı'ya yaraşırdı.
Kübra konusu muamma... Bekledim, gelecek dedim, karşısına çıkacak dedim, olmadı.
Söylenecek çok söz, yazılacak çok kelime var fakat kısası mâkbul, iyi kitap kurtlamalar...
··
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.