Öncelikle kitabı daha iyi kavrayabilmemiz ve verdiği mesajları anlamamız için okumadan önce, Rus toplumuna ve Tolstoy'un durumuna bakmakta fayda var. Tolstoy, bu eseri 71 yaşında tamamlamıştır. Bu zamana kadar edindiği bilgi birikimini kitaba ilmik ilmik işliyor ve toplumun içinde bulunduğu sosyal çöküntüyü ele alıyor. Genel bir din ve hukuk eleştirisi yapmasının yanında "ahlakçı" kimliğiyle de öne çıkıyor Tolstoy. Bu noktadan sonra kitapla ilgili bolca bilgi vereceğim. Okumayan arkadaşlar için uyarıdır :).
Kitabın ana karakterleri burjuvaziyi temsil eden Nehludov ve alt tabakayı temsil eden Maslova'dır. Kitap, yıllardır görüşmeyen Nehludov'un , eski arkadaşı Maslova'yı mahkemede görmesiyle başlar. Bu sıralarda Nehludov'un burjuva yaşamına eleştirilerde bulunulur. Ardından mahkemede alınan komik kararla, Maslova kürek cezasına mahkum edilir. Burada da hukuk eleştirileri üzerinde durulur. Ardından kitabın ana hatlarını belirleyecek olan "vicdan" kavramı devreye girer. Nehludov, uzun bir süre içinde bulunduğu duruma karşı vicdan muhasebeleri yapar, eski günleri hatırlar ve Maslova'nın suçunun, düştüğü kötü durumunun sorumlusu olarak kendini görür. Maslova'nın hayatını düzeltmek için çalışmaya karar veren Nehludov, elit çevresi tarafından şaşırtıcı tepkilerle karşılaşır.
Nehludov, hapisleri gezmeye başladığı andan itibaren büyük bir değişim sürecinin içine girer. Burada şunu da belirtmeliyiz ki, Nehludov aslında karakter olarak iyi bir çocuk olmasına karşın, askerden geldikten sonra büyük bir bozulmaya uğraşmıştır. Tolstoy bu bölümde askerliğe karşı ciddi eleştirilerde bulunur. Nehludov, askere gitmeden önce Herbert Spencer ve Henry George'un geliştirdiği ekonomi kuramlarına sıkı sıkıya bağlıdır. Bireysel ve ahlakçı bir yaşam sürmesine karşın, ailesinden gelen tepkiler ve askerdeki süreçti düşüncesi değişerek hazcı bir yaşam sürmeye başlar.
Daha sonra yaşadığı olaylar, hapis gezileri ve vicdan muhasebeleriyle, tekrar ahlakçı bir yaşama bürünür. Elinde bulunan toprakları köylülere dağıtır. Bu bölümde köylü sınıfı ve onların çetin yaşam şartları üzerinde Nehludov kendi kendine düşünceler geliştirir. Bana göre, Nehludov'un düşüncelere kapıldığı bölümlerde Tolstoy insanlara kendi düşüncelerini açıklamaya çalışmıştır.
İlerleyen bölümlerde Nehludov, Maslova'yı kurtarmak için, burjuvazi gücünü kullanmaya başlar. Burada aslında hapiste bulunan çoğu kişinin suçlu olmadığı yahut sudan sebeplerle hapislere atıldığından bahsedilir ve hapis şartları eleştirilir.
Volf, Alman General ve Toporov'da da görüldüğü üzere yönetici kadro dogmatik düşünceleri olan kişilerden oluşmaktadır. Tolstoy, burada yönetici takımını ve kiliselerde yapılan gereksiz ritüelleri eleştirir. Bozulmuş dinin insanları kötüleştirdiğini belirtir.
Son bölümde Tolstoy, devrimcileri ele alır. Devrimcilerin nasıl değerlendirilmesi gerektiğinden bahseder. Ona göre, devrimciler kendi koydukları kurallara uymamaktadır. Bunu kanıtlamak için de kitabın sonlarına doğru Simonson'un Maslova'ya aşık olmasını ileri sürer. Aynı şekilde Novodvorov'un aslında bu davaya inanmadığı halde, sırf bir lider olmak için davaya inanıyormuş gibi görünmesini örnek gösterir.
Kitabın sonunda Nehludov İncil'den bir kaç bölüm. Şimdiye kadar hiç İncil'in içeriğini düşünmediğini fark eder. Affetmenin ne kadar önemli bir erdem olduğunu kavrar ve böylece yeni bir DİRİLİŞ sürecine geçer ve kitap son bulur.
Tolstoy, kitabı İncil ile bitirirken affetmenin önemini vurgularken "ahlakçı" kimliğini de ortaya koymuş olur.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.