İnsan, metal dinler, sinemasever, Lynch'in evreninde boğulup Scorsese'nin ara sokaklarında kaybolur, genel olarak sürreallik sevdiği için hayatta olanlarla pek ilgilenmez, hatta onlara güler, kahkahayla, sürekli, ölene dek, belki sonra da.
Bütün çabalar boşuna... Ne yaparsa yapsın, istediği kadar havalanacağım diye çırpınsın, sonunda insanoğlu da yaralı leylek gibi rezil ve perişan yan üstü toprağa yuvarlanmıyor mu? Kaderlerimiz aynı: Uçamayacağını bilmek, yine de uçmaya yeltenmek