52 syf.
·10/10
Kendi döneminde yaşayıp, zamansız bir kitap yazabilen ,her dönemin yazarlarını hep severim. Lafargue onlardan biri. Dönemindeki çalışma şartlarını, çocuk ve kadın işçilerin durumunu ve 17 saate varan çalışma saatini eleştiriyor Lafargue. Küçük burjuvanın ve siyaset insanlarının işçi sınıfını büsbütün köleleştirmeyi amaçladığını ve bu durumun işçilerin çalışmayı kutsaması sebebiyle gitgide daha kötü bir hal aldığını söylüyor. Lafargue en büyük öfkeyi bu çalışma şartlarına karşı direnmeyip, taşkın ve gönüllü çalışıp ayrıca bunu karılarına ve çocuklarına da dayatan işçilere yöneltiyor yani. Çok severek okuduğum bir kitap oldu. Say yayınlarnın kitaplarını bir incelemenizi de tavsiye ediyorum.