Hasan Ali Toptaş’ın okuduğum ikinci kitabı. Onun postmodernliğini tatmayı seviyorum çünkü biraz hayalin ve biz nerdeyiz hissini yaşamanın iyi geldiğini düşünüyorum. Heba okurken bitmesin diye sızlandığım ama sonunu da çokça merak ettiğim kitaptı. Ziya’nın düşünceli oluşu, kendinden ve ilkelerinden ödün vermemesi yüreğimi ne kadar okşadıysa ve ona bağladıysa, asıl Heba olanın Ziya oluşunu görmek içimi sızlattı. Tadı damağımda, burukluğu içimde kaldı. En iyi romanı mı bilemem ama aklımda kalacak romanlardan olduğuna eminim.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.