John Steinbeck’in harika otesi bir eseri. Adeta bir basyapit. Kitabi okurken kendinizi Joad ailesinden biri gibi hissediyorsunuz. Onlarin sefaletini, acligini, umudunu birebir hissediyorsunuz. Butun kitap boyunca icim oyle buruktu ki. Ayni zamanda oyle umutlu. Surekli guzel seylerin olacagina dair bir umut besledim. Cok sey birakiyor bu kitap insanda.
Kitap, 1940 yillarinda kapitalizme eleştiri olarak yazılmış. Tabiidir ki gercekligini, guncelligini asla yitirmemis. Kitabi okurken 2019 dunyasini dusunmeden edemedim. Oklahoma’dan Kaliforniya’ya is bulmak icin goc eden insanlara Oki diye hitap edilmesi, surekli ezilmeleri, muhtacliklari firsat bilinerek ucuza calistirilmalari bana gunumuz dunyasinda suriyeli multecileri hatirlatti. Ve etrafimizdaki insanlarin acımasızlığını hatirlatti. İcim burkuldu.
Kitapta can alici oyle noktalar vardi ki donakaldim. Kitabin icerisine gizlice yerlestirilmis manifesto niteliğinde oyle guzel pasajlar vardi ki. Ancak kitabin en can alici noktasi sonu idi. Hayretler içerisinde kaldim.
Bu kitabin tadi hep damagimda kalacak, ve her seye eskisinden farkli bakacagim. Teşekkürler John Steinbeck.
·
3 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.