İlk Emir 'Oku'Edebiyat
Duyduğuma göre yazarın ilk kitabıymış. Ne kadar doğru bilemem ancak ilk kitabı olmasına rağmen güzel bir başarı yakalamış. Afganistan’ı çok iyi anlatmış ve ülkemizin o duruma sürüklenişini izler gibiyim. ‘Yobaz’ dediğimiz insanların orada, o dönemde, ne kadar fazla oluşu ve ülkemde de böyle yobazlıkların görülmesi beni korkutuyor. Afganistan’ı okurken bir şey daha dikkatimi çekti. Ne kadar çok ortak noktamız vardı. İsimlerimiz bile aynıydı. Dini aynı şekilde yorumluyorduk. ‘’Duvarda asılı Kur’an, anlamadan ezbere okumak.’
Allah’ın dediği olur deyip insan öldürmek hangi kitapta yazıyor? Düşünmeden ibadet etmenin, secde etmenin neresi gerçek din? İlk emri ‘oku’ olan bir şeyi nasıl olur da kulaktan dolma bilgilerle kabulleniriz?
Uçurtma avcısı gerçekten güzel bir kitap ve çoğu yerinde gözlerim doldu. Yazarın beni alıp götürdüğü yerlere gitmek istemedim. Çünkü o acılara dokunmak zordu. Bazen götürdüğü yerlerdense neşeli döndüm. ama buruk bir neşeyle. Sonra sordum kendime, yazarın sorduğu gibi: Gerçekten mutlu son var mıydı?
Gerçek arkadaşlık her şeyi göze alabilmek mi? ‘’İste, bin tane uçurtma yakalayayım senin için.’’ Bu cümleyi ‘çok aşığım’ diyen insanlardan bile zor duyarsınız. Ömrünün sonuna kadar ilk günkü gibi seven, saygı duyan bir arkadaş. Ve karşısındaki, onu onun sevdiği kadar sevmiyor bile. Hatta eminim ki karşılık bile beklemiyordur seven karakter. Gerçek dostluk çıkarlar üzerine değil, karşılıksız olmalıdır. Günümüz aşıklarında bile ‘o bana bunu yaptı, ben de böyle yapayım ki görsün’ düşüncesi hakimdir. Gönüle göre seçim yapılmıyor, yanına yakışıyor mu bana kattığı artılar neler diye düşünerek arkadaşlık ya da ilişki hatta evlilikler kuruluyor. Bu davranışları sadece hasta toplumlarda ve hasta zihinlerde görebiliriz. Bu bizi mahveder. Yanlış bir hayat yaşamaktansa doğruların ortasında yalnız kalmayı yeğlerim..
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.