Edebiyat alemi böyle güzel bir 'novella' sayesinde Aytmatov gerçekliğiyle tanıştı. Cemile mevzu bahis olunca Aragon'un "Dünyanın en güzel aşk hikâyesi" yorumu ilk akla gelendir. Bu oldukça iddialı bir yorumdur bence; çünkü aklıma kürk mantolu madonna gelir aşk romanlarında ( ya da novella size kalmış:) ).
Muhtevayı tahlil etmek gerekirse yazarın cemile konusunda bihterimsi (aşk-ı memnu) bir duygusallığı kahramana yüklediği -kalbinin sesini dinle- olgusuyla hareket etmesine izn vermekte. Cemile, yazarın esas kahramanı gibi gözükse de bence esas kahraman kiçine balaydı. Bozkırdan fırlamış, Cemile'nin dolaylı cesaretlendirmesi sonucu bir şekilde bugününe gelmiş ve onun gözünden eser anlatılmıştır.
Cemile-Danyar ilişkisi görece değerlendirilebilir. Hala kocası hayatta ve evli bir kadının başka bir adamla kaçması toplumsal ahlak anlayışına bağlı olarak değerlendirildiğinde ayıp ve utanılması gereken bir durum olarak karşımıza çıkıyor ki bunu yazar da zaten insanların gösterdiği tepki üzerinden ifade ediyor. Ama kiçine balanın üzerinden de olayı normalleştirilmesi belki de realist bağlamda bir kaygısının olduğunu hissettiriyor olabilir. Tekrar bkz. Halit Ziya-Aşk-ı Memnu.
Son olarak eserin anlattığı bozkır tasviri, Kırgız kültürü ve bu kültürün sosyalizmle harmanlanması oldukça etkileyici bir biçimde işlenmiştir. İkinci memleketim olan ve hali hazırda yaşadığım Kırgızistan'ın bu etkileyici tasviri beni yeterince doyuma ulaştırdı.
Tavsiyem okuyunuz :)
·
65 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.