Gönderi

6/10
6/10
·308 syf.··
2019 42. kitabı
Atsız, fikirlerini savunma derecesinde çoğu zaman aşırıya kaçtığını düşündüğüm, fakat savunduklarının da bir çoğuna saygı duyduğum bir yazardır.Bu kitap öyle baştan sona heyecan arayabileceğiniz, çok fazla tarihi imgeler bulabileceğiniz özellikte bir kitap değil. Okurken fazlasıyla sıkıldığımı söyleyebilirim.Yalnızca sonlarına doğru biraz tempo arttı ve sayfalar su gibi akmaya başladı.Hikaye başından sonuna kadar aynı düzlemde ilerliyor.Ve bence uyduruk bir son yazılmış.İçerisindeki eski Türkçe, Atsız'ın kaleminden çıkan her kitapta olduğu gibi fazlaca kullanılmış olduğundan mütevellit kitabın sonuna bir kaç sayfalık bir Eski Türkçe Sözlüğü koyulması gayet yerinde bir düşünce ve uygulama olmuş.Kitap bana sorarsanız bir Bozkurtlar Ölüyor-Diriliyor ikilisi kadar keyif verici bilgilendirici değildi.Kitabın ana karakterinin içinde bulunduğu fikir durumu da yer yer sinirlerinizi bozabilir buna hazırlıklı olmanızı öneririm.Karakter gelişimleri gayet iyi işlenmiş. Kitabın başındaki karakterler ve kitabın sonundaki karakterler arasında neredeyse uçurum var.Atsız beğ kitabında da söylediği gibi bu kitabın bir roman mı yoksa gerçekten yaşanmış bir hayat mı olduğunu okuyucu anlayamıyor.
Edebiyat
Ruh AdamHüseyin Nihâl Atsız · Ötüken Neşriyat · 201933,9bin okunma
·
10 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.