Belki birçokları -özellikle tarihi veya tarihsel kurgu kitaplarından hoşlanmayanlar- için bu kitaba başlamak oldukça zor olabilir. Şahsen ben de tarihi kitaplara çok zor başlayıp çok da zor bitiren biriyimdir. (İstisnalar olsa da genel olarak benim için durum bu.) Fakat bu kitaba başladığımda, belki mükemmel bir kurguyla da harmanlanmış olduğundan dolayı yaklaşık otuz sayfa okuduktan sonra kitap su gibi akıcı bir şekilde gitti. Sanki Setterhan ve Zehra'nın nasıl tanıştığını araştıran kitabın ana karakterinin yerinde ben vardım. Sanki o fotoğrafların içine dalan ben oldum, heyecanla Setterhan'ın maceradan maceraya atılmasını anı anına izleyen bendim. İliklerime kadar hissettim kitaptaki tüm duygu yoğunluğunu. Setterhan'ın dost bildiği Piruz'un Azam'a abayı yakmasından sonra hiddetli bir dost kazığı yiyişinin acısını, yaşadıklarından sonra kendini tam anlamıyla bir boşlukta buluşunu, ruhundaki düşüncelerden kurtulmak için bedenini farklı farklı diyarlara atmasını, Sofya ile boşluklarını doldurmaya çalışmasını... Hepsini yürekten Setterhan ile birlikte yaşadım. Zaten beni kitaba en çok bağlayan şey de bu oldu diyebilirim.
Kitaba su gibi devam etmemdeki bir diğer en büyük etken de merak duygumdu. "Setterhan, Azam ile evlenmedi. Setterhan Sofya ile de evlenmedi. Ama zaten Setterhan'ın evleneceği kişi Zehra olması lazım. Azam'a bu derece aşıkken Zehra ile yolları nasıl kesişecek, Azam'ı sevdiği gibi onu nasıl sevebilecek, Zehra'yı kalbindeki tahta nasıl oturtabilecek?" soruları kitabın sonuna kadar beynimi kemirdi. Kitabın içine daldığım andan beri Zehra ile karşılaşmalarını çok merak ettim. Ve birbirlerini öyle güzel şekilde, öyle güzel zamanda buldular ki sanki aradıkları derman iki çift gözün buluşmasından geçiyordu. Bir kayıp ve bir yorgun ruh birbirlerinin kalplerine merhem oldu.
Son olarak;
"Sen öyle çağırmasan ben böyle gelmezdim. Ben böyle çağırmasam sen öyle gelmezdin."
·
11 Gösterim
2 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.