Stefan zweig'in betimlemeleri güzel de olsa bu denli bir kendinden vazgeçme halini doğru bulmuyorum. Her insan kendi hayatının yuceliginin farkina varmalidir. Benliğini kazanıp özgürlüğünü eline almalıdır. Tabi ki aşık da olmalıdır ama karşısındakine bağımlı değil 'bağlı' olacak şekilde. Hayatını başka bir insana zincirleyip acilar içinde geçirmek, onsuz bir hiç olduguna inanmak bence sadece ruhuna yazık etmektir ve bu derecesi muhtemelen bilinçaltı sebepli tedavi gerektiren bir durumdur