Çoktandır okumak isteyip hep ertelediğim bir eserdi. Hayır şaheser. Peki nedir şaheser?
Ne yapayım anne. Boynuma ilmeklerini geçirip beni babamın asıldığı ağaca astılar. Cesedimi seyrettiler. Pornografik bir durum bu. Bir yazarın şöhret kazanması onun özel hayatının kamu malı yapılması için yeterli mi? Kestiler diyor, incir ağacını. Tutunacağım dallar vardı, her biri bir insan taşıyabilecek kadar güçlü dalları vardı. Çocukluğumdu. Babamdı.
Mahremiyetini kaybeden Hüsrev’in sancıları o kadar sahici ki bitirene kadar kitap elimden düşmedi. Deliliğini kendi yalnızlığında geçirmekten başka isteği kalmayana dek, yorulana dek konuşması o kadar ben ki. Yazdığı kaderi olur mu insanın? Benim oldu. Hüsrev’in oldu. Çoğumuzun oluyor. Yerimizi bilmiyoruz diye mi? Belki. Belki sadece kaderin ördüğü ağda arabanın çarpma süresince nerede oyalandığımızı işin içine katmadan, sadece suçlayarak yaşıyoruzdur. Hüsrev suçlamıyor. O düşünme hastalığına yakalanmış ve ona göre bütün düşüncelerin teması ölümle kıymetlenmedikten sonra anlamsız.
Yazdığını yaşamak Hüsrev’in dostunu düşmanını bilmesini sağlıyor ve bu da deliliğin doruklarına ulaşmasına vesile oluyor. Annenin, Mansur’un Hüsrev’den daha çok delirmesi de mümkündü ama kimimiz diğerine göre daha hassasız işte. Kırılganlığımızdan güç alıyor, edebi olarak yoğuruyor, insanların zihnine kolaylıkla zerk edebiliyoruz. Beni neden doğurdun diye annesine yüklenen kahramanımız yer yer af da diliyor. Onunkisi hepten bir kopuş olmuyor hiç. Duygularını uçlarda yaşasa da değer yargıları tokat atmasına, aynayı kıracakken durmasına neden olabiliyor.
Hüsrev’in gazete patronuna verdiği ayarlar bugün herkes paparazzi olduğundan anlamını yitirdiği için belki bazılarına sıradan gelebilir ama dönemine göre bence oldukça isyankar. Babıali’ye gönderme olabilir.
Her satırından alıntı yapılası ve yıllarca tekrar tekrar okunası bir eser.
Necip Fazıl Kısakürek’in ruhuna rahmet.
·
199 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.