Wulf Dorn uzun zamandır okumak istediğim yazarlar arasındaydı ve Karabasan okuduğum ilk kitabıydı. Çevremden aldığım yorumların da etkisiyle beklentim bir hayli yüksekti. Ancak kitabı okuduğumda bu yüksek beklentiyi karşılayamadığını gördüm.
Genel olarak anlatım çok sığ ve basitti. Simon’un gördüğü kabuslar çok yer kaplıyordu ancak hep kendini tekrar eden anlatımlar bulunuyordu. Bütün rüyalar belirli kelimeler etrafında dönüyor ve aslında en başında çok büyük bir gizem gibi gösterilen şeylerin açıklaması fazla sönük kalıyordu. Yaklaşık kitabın sonuna kadar belirli günlük olaylar yaşandı ve son 30 sayfada her şey birden tepetaklak oluverdi. Bütün olayları son sayfalarda vermesi bence kitabın temposunu düşürdü.
Onun dışında kitabın gerçekten beğendiğim yönleri de var. Bir cinayetle bir psikoloji romanının iç içe geçmesi gerçekten de hoşuma gitti. Karakter seçimleri de keza öyle. Eğer kitap okumakta zorluk çektiğiniz bir dönemdeyseniz dili çok kolay olduğu için hemen okuyup bitirebileceğiniz hem çerezlik hem de ilgi çekici bir roman
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.