Yazar:
Wulf Dorn
Çevirmen:
M. Sami Türk
Tahmini Okuma Süresi:
11 sa. 20 dk.
Sayfa Sayısı:
400
Basım Tarihi:
Kasım 2016
İlk Yayın Tarihi:
Ekim 2015
Yayınevi:
Pegasus Yayınları
Orijinal Adı:
Die Nacht Gehört den Wölfen
ISBN:
9786052990483
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Kitap boyunca simon'un abi ve hâlâsından nefret ettim. Çocuk ailesini kaybetti bir günde iyi olmasını sağlık olmasını beklemeleri sinir bozucuydu zaman vermek yerine. Abisi desen zaten sanki anne babasını kaybetmemiş gibi yakılması ayrı bi olaydı. Ve simon'u başlarından atmaya çalışmaları güya onun iyiliği için ama hiçte onun iyiliği için gibi durmuyor. Abisiyse kardeşinin yanında durup destek olacağına kendi ailesi kurma pahasına başından göndermeye çalışması ve terk etmekt için planlar yapması üzdü hem de sinirimi bozdu açıkçası.
Wulf Dorn'un diğer kitaplarını sevmiştim ama bu pek olmamış gibiydi.
Bir çocuğun yaşadığı suçluluk duygusunun sebep olduğu travmalar sonucu, zihninin ona kurduğu tuzakların ve korkularının anlatıldığı eseri ben beğenerek okudum. Bir insanın aklının karanlık sokaklarında nasıl bilinçsizce dolaştığını, kendi dünyasında var olan bilinçaltına attığı korkuları su yüzüne çıktıkça onları nasıl kullandığını fark etmeden, gerçek ve sanrılar içinde yaşamanın zorluklarını, etrafındaki olayları tamamen kendi iç dünyası ile özdeşleştirip, kayboluşunu, insanlardan korkarken aslında en çok kendi hapsolmuş duygularını nasıl baskıladığını, bir obje ile gerçekliğe döneceğini okumak, beynimizin ne kadar sır dolu olduğunu Wulf Dorn bu kitabında da okuyucuya aktarabilmiş. Eksik olan tek şey gerilimdi. Kitap sanki sessiz bir sahilde ara ara dalgaların kayaya vurmasının sesi kadar gerilime sahipti...
Simon, taburcu edildiği hastaneden halasının yanına yerleşmek zorundadır çünkü ebeveynlerini bir trafik kazasında kaybetmiş ve suçluluk duygusu ile savaşmak zorunda kalmıştır. Kendini ne kadar yabancı hissetse de gidecek başka bir yuvası olmadığının bilincindedir...
Simon, kaybettiği ailesinden geriye kalan ağabeyi Mike'ı kaybetmek istemiyor bunun içinde onun sadece kendi etrafında olmasını istiyor. Mike'ın söz verdiği gibi "her zaman yanında olacağım ufaklık" olmak ve onun kendi hayatında ve etrafında olmasının ne demek olduğunu anlamasını yoksa hayat ve travmaları ile başa çıkamayacağını bilmesi için elinden geleni yapmaya çalışıyor...
Kitabın ilk satırlarından itibaren nasıl biteceğinin tahmin edebiliyorsunuz diğer eserlerine göre daha az gerilmiş olsam da kitap beni içine çekmeyi başardı...
Ben Dorn'u çok severim. Hatta en sevdiğim yazarlardan biri. Herkesin okumasını tavsiye ederim. Dorn sürprizlerle dolu bi yazar. O yazdıklarını yaşatmayı çok iyi biliyor.
Simon annesi babası ile geçirdikleri trafik kazasından tek sağ çıkan kişidir. Lakin bu kazadan sonra hiç birşey eskisi gibi olmayacak. Kaza ile ilgili hiç birşey hatırlamayan Simon gerçeklerin peşine düşer, dünyalarında gördüklerini anlam vermeye çalışırken hiç beklemediği birşey ortaya çıkar.
Ve Dorn'nun muhteşem kitaplarından biri "Karabasan" kitap çok güzel okunması kolay ve kitabın sonunu Dorn bize bırakmış. Kitabı 2020 de okumuştum ve okuduktan sonra bor çok yoruma baktım ki kitabın sonunu anlamak için ama kitabın sonunu herkes farklı şeklinde yorumlamış.
Çoooook uzun zamandır bu kadar keyifli bir şekilde kitap okuyamıyordum. Sürekli dikkatim dağılıyor ve okuduğum kitaplardan zevk almıyordum. Bu kitap seneler sonra çok iyi geldi bana, su gibi aktı gitti, merak uyandırıp heyecanlandırdı ve sonlara doğru olay çözümlenince feci şaşırttı. Gerçekten uzun zamandır bu şekilde duygudan duyguya geçemiyordum hiçbir kitapta, seneler sonra çok iyi geldi. Bir günde kalın kalın kitapları bitirdiğim günleri özlemişim, bu kitap sayesinde biraz da olsa özlem sona erdi. :’)
Puan vermedi·400 syf.··
Beğendi
·2017 15. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 22 Şubat 2017 19:44
Wulf Dorn'un geçen yıl okuduğum ve hiç beğenmediğim Oyunbaz kitabından sonra açıkçası bu sefer biraz isteksizce aldım Karabasan'ı. İyiki almışım. Beklentilerimizin düşük olduğu kitaplar bazen bizi şaşırtır ya hani, biraz beklentimizin düşük olmasındandır bu şaşırma hissi, bazen de gerçekten güzel bir sürprizdir hani söz konusu olan, işte bu sefer beni bir sürpriz bekliyordu. Dört güne ve çoğunlukla gecelere yayılan okumalarım beni çocukluk korkularıma çağırdı bir yandan, bir yandan da o yalnızlık ve kimsesizlik hissi ara ara yokladı beni. Kitapta Simon adlı genç karakterimiz korkunç bir kazada anne ve babasını çok kötü bir şekilde kaybediyor, kendisi ise aynı kazadan yaralı kurtularak beş ay psikiyatri kliniğinde yatacak şekilde büyük bir travma yaşıyordu. Eve döndüğünde onu eski hayatı bekliyor muydu ama? değişen birşeyler var mıydı? Meselâ abisi, meselâ halası, mesela beş ay önceki hayatı aynen olduğu gibi onu bekliyor muydu, yoksa Simon yaşının küçüklüğü, hayat tecrübesizliğiyle omuzlarına yüklenen bu yükü beş aydır yaşadığı korkunç kâbusları sürdürerek taşımak zorunda mı kalacaktı?
Kitap bir gerilim kitabından beklenen klişelerin çoğunu es geçerek ya da bunları daha az kullanarak bizi özellikle Simon'a yönlendiriyor. Sayfalar boyunca bu kimsesiz kalmış gencin giderek daha kimsesiz kalmasını okurken, bir yandan da kâbuslarının ısrarla ona ima ettiği şeyi ve gece kurtlarındır sözünün korkunçluğunu öğrenmeye başlıyoruz. Gece kurtlarındır sözüyle bizi dışardaki düşmanlara bakmaya çağırırken yazar, bir yandan da kurdun sadece dışarıda değil içerde de yaşayabileceğini, ve zihnimizin bizi en korkunç kâbuslarla darmadağın edebileceğini de anlatıyor. Bu anlamda Karabasan aslında bir zihin terörü gibi, Simon'ı felç dahi edebilecek bir korkular silsilesi ile kıskıvrak
#karabasan #dienachtgehörtdenwölfen #wulfdorn
Merhabalar Ceviz'in dostları. Uzun zamandır beklettiğim bir kitabın yorumu ile geldim.
Simon, ailesiyle birlikte araba kazası geçirir ve sadece kendisi kurtulur. Travma yaşadığından dolayı Dr. Forstner ile tedavisini tamamlayıp hastaneden ayrılır. Halası Tilia ve abisi Mike kendi hayatlarını kurmuşlar ve Simon'ı yatılı okula yatırmak istemektedirler. Simon bu esnada Caro adında emo bir kızla tanışır ve ortak yönlerinin ne çok olduğunu görünce şaşırır. Hafif otizm ve obsesif kompulsif bozukluğa sahip olan Simon bir yandan sosyal çekinceleriyle boğuluyor bir yandan da aileisni kaybetmenin ve ötelenmenin verdiği acıyla baş etmeye çalışıyor. Kazadan beri gördüğü kabuslar peşini bırakmıyor. Kaza anından spnrayı görüyor hep. Bir ses onu takip ediyor ve bir kapıya götürüyor. Ses "Simon'ın da kazada ölmesi gerektiğini" söylüyor.
Kısa kısa bölümler okumayı hızlandırıyor. Karakterler korku romanı için yeterli düzeyde ancak Simon ve arkafaşları 16 yaş gibi değil sanki 8 yaşında gbi diyaloglar ve olaylar var. Kitabon 1/3'ünde bazı şeyleri tahmin ettim. Ama beni bekleyen bir dönüm nomtası yine de vardı. Yazar romanın sonunda aslında hikayenin düşündüğü şekilde evrilmediğini yazmış. Bana da öyle geldi başta doğaüstü korkudan nitelikler taşırken bir anda psikolojik korkuya dönüştü kitap. Bu değişimin sebebini kendi hayatında yaşadığı bazı şeyler olduğunu söylüyor. Kitap bu şekilde de güzel bana kalırsa mutlaka okuyun diyemem ama türü sevenler için idealdi ve kitabın ilk yarısında bayağı postit kullandığım yer oldu anlatım çok güzeldi.
Bu yazarın yazım tarzını, olayları ele alış ve işleyiş tarzını çok seviyorum. Her sayfasında gerilim hissediliyor. Ama bu kitabın ilk sayfalarında itibaren tahmin ettiğim her şey çıktı. Sonunda karşımıza çıkan olaylar beni şaşırtmadı. Oysa ki ben şaşırmak istiyordum. Bir daha ki kitabında rica ediyorum şaşırt beni Wulf Dorn ;) Spoi vermeden umarım anlatabilmişimdir. :))
Karabasan...
Simon otizmli anlık amneziler yaşayan lise çağlarında bir genç...
Trafik kazasında annesi ve babasını kaybettikten sonra meşhur orman kliniğinde geçirdiği iki yılın ardından hayata tutunmaya çalışırken yaşadığı hayalkırıklıkları, kabuslar, karabasanlar...
Kitabın en güzel tespiti, geçmişi sıkı sıkı tutmayı bırakınca geleceğe yol verebiliriz.
#wulfdorn #karabasan
Okuduğum ilk psikolojik gerilim ve ilk Wulf DORN romanı KARABASAN.
Özellikle belli kısımlarında tüylerinizin ürpereceği, yalnızlığın o ifadesi zor ruh halini en derinden hissedebileceğiniz, kesinlikle önerebileceğim bir eser. Yazarın diğer romanları da kütüphanemde sıralarını bekliyorlar ve bu çok uzun sürmeyecek bir bekleyiş olacak...
Kitap ailesini trafik kazasında kaybeden Simon’ın hikayesini anlatıyor. Okumaya başladığımda Wulf Dorn’un diğer kitaplarından daha farklı olduğunu düşünmüştüm ama son sayfalarında yine Wulf Dornluğunu yapıyor :) Herkese tavsiye edilir
Yazar Hakkında
Wulf DornYazar · 7 kitap
20 Nisan 1969 yılında Almanya'da dünyaya gelmiştir. Muhabir olarak başladığı yazın yaşamına kısa öyküler yazarak devam etmiştir. Kısa zamanda korku-gerilim türünde ses getiren eserler yazmıştır. Wulf, on iki yaşında kısa öyküler yazmaya başladı ve ilk yayınını on altı yaşında yerel bir gazetede yaptı. Sonraki yıllarda gazete, dergi ve antolojilerde öyküleri yayımlandı.
Tam zamanlı bir yazar olmadan önce Wulf, bir psikiyatri terapisti ve klinik araştırmacı olarak çalıştı. Yirmi yıl boyunca zihinsel engelli insanlara mesleki rehabilitasyon ve iş koçluğu yaptı.
Wulf Dorn, Jan Forstner, Mark Behrendt, Doro Beck, Simon Strode, Robert Winter gibi karakterler yarattı. Psikolojik gerilim romanları uluslararası en çok satanlar haline geldi ve ona En İyi Uluslararası Roman dalında Fransız Prix Polar da dahil olmak üzere pek çok ödül kazandırdı.
Ekim 2009'da, ilk gerilim romanı TRIGGER, büyük bir başarı elde etti; psikiyatrist Ellen Roth'un büyüleyici hikayesi birçok dile çevrildi ve dünya çapında bir milyondan fazla sattı.
Wulf, yazılarının yanı sıra David Bowie, Mario Puzo, David Lynch, Francis Ford Coppola ve Jack the Ripper'ın metinlerini Almanca'ya çevirmiştir.
Aynı zamanda sesli kitap anlatıcısıdır ve Iris Berben, Anna Thalbach, Bibiana Beglau, Ekkehardt Belle, Benno Fürmann ve Alman punk efsanesi Bela B gibi oyuncularla sahne okumaları yapmıştır.
Wulf ve eşi Anita, Güney Almanya'da yaşıyorlar.
