Nice insanın kulağında yer etmiş bestelerin gufte menbâı olan şairlerden biri: Sabahattin Ali... “Leylim Ley, Çocuklar Gibi, Geçmiyor Günler, Göklerde Kartal Gibiydim” gibi muhakkak herkesin âşinâ olduğu popüler şiirleri olmakla beraber bunu bilmeyen pek çok kişinin olduğunu düşünüyorum. Bestenin ve bestecinin, gufteyi ve guftekârı arka planda bırakması nitekim üzücü bir durum olsa dahi birçok şair için kaçınılmaz bir durum bu.
Şiirleri kesin çizgileriyle keder ve hasret, bunun yanında doğrudan veya dolaylı olarak bir isyan barındırır. Türkçe’yi pek iyi kullanan şairlerdendir ve hece ölçüsüyle yazdığı şiirlerde bunu göstermiştir. Elbette âşinâ olmadığımız kelimeleri bazen mısra aralarına serpiştirmiş olması bu durumu baltalıyormuş gibi görünse de târih ilminin ortaya koyduğu felsefeye göre değerlendirildiğinde nitekim öyle olmadığı kanısına varmak kaçınılmazdır.
Aruz ölçüsü ile yazdığı şiirlere gelecek olursak; pek başarılı bulduğumu söylemek isterim. Ancak Eski Edebiyat alanında ortaya koymuş olduğu eserler dil ve muhtevâ olarak ağırdır (yani âşinâ veya ilgisi olmayanlar için sıkıcı olabilir). Elbette haddim değil böyle usta bir şairi eleştirmek.
Velhâsıl-ı kelâm; ortaya çok başarılı bir şiir kitabı konulmuş. Hayatındaki müşkil hissiyâtlar şiirlerinde zuhûr etmiş. Okuduğunuzda buna şehâdet edeceksiniz.
Vesselâm.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.