Kitabın son cümlelerinde diyor ki:
"Çoğu zaman sadece kader ve sahip olduklarımız hesaba katılsa da mutluluğumuz aslında kim olduğumuza, bizim bireyselliğimize bağlıdır. Kader düzelebilir ve yetingenlik ondan çok şey talep etmez; fakat ahmak her zaman ahmaktır ve ruhsuz bir hödük sonsuza kadar ruhsuz bir hödük olarak kalır, isterse cennette çevresini huriler sarsın. 'En büyük mutluluk, kişiliktir.'"
Mutluluğu ararken var olan zamanımızı nasıl hoyratça kullandığımızı ve bu süreçte değiştiğimizi, isteklere ulaşma yolunda aslında başlangıç noktasındaki kişi olmadığımızı ve başka birine dönüştüğümüzü ve çoğumuzun o isteklere ulaşamadığını; ulaşabilenlerin sayısının çok az olduğunu farkediyoruz. Biz insan olanlar, baştaki kişi değiliz. Yorucu değişikliklere maruz kalmış ve yıpranmış insan bedenleriyiz. Amaçlarımız zamanla istediğimiz şeyler olmaktan çıkıyordur belki de. Veya kendimiz ve ihtiyaçları o kadar değişir ki sabit bi idea oluşturmak mümkün değildir. Önemli olan her meselede kendini tanımak ve ihtiyaçlarını belirleyebilmek, mutlu bir hayatı kurabilmek ve devamlılığını farkında olarak sağlayabilmek.
Kitabı sevdim. Derinlikli ve bir o kadar anlaşılabilir, saran ve yoran cümleler. Sanırım Schopenhauer tarzı demek doğru olur.
··
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.