Yaşar Kemal’in doğallığını, içtenliğini çok iyi sergilediğini düşündüğüm bir romandı. Hayatın içinden gelen, sürükleyerek alıp götüren bir romandı. Kitaptaki çocukların yaşamla verdiği mücadele insanı gerçekten etkiliyor. Hayata tutunma çabaları, aralarındaki gerginlikler okunurken yaşadım cinsinden.
Anlatıcının gözlemleri ve çocukları merak edişi, onlara karşı ilgisi de nasıl desem sanki siz yazıyor da siz yaşıyor ve anlatıyor gibi bir his uyandırıyor insanda.
“Azat buzat beni cennet kapısında gözet.” diye seslenen, önce kuşları yakalayıp sonra onları ekmek parası için insanlara azad ettiren çocuklar insanı hem öfkelendiriyor hem de üzüyor doğrusu. Garip bir ikilem. Belki de kafese konan kuşlar değil insanlıktır kim bilir.
·
162 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.