Derin bir duruşu olduğunu hafızamda kalan
kırıntıların arasından ancak seçebiliyorum. Klasik takım elbisesi giyer gelir, ağır sakin bir şekilde anlatırdı.
Yoklama yüzünden dersine girmediğimizde sınıfta kalma korkusuyla girer günün son saatleri de olsa mecburen dinlerdik.
Amfide pek de kimsenin takmadığı Türk dili edebiyatı dersi verirken bir keresinde Sait Faik'in şu ifadeye bakar mısınız arkadaşlar "gülüşü yüzünde bir elma gibi çürüdü" ifadesini ondan duyduğumu dün gibi hatırlıyorum.
Hatta o vakitten sonra yahu aslında hiç de fena değilmiş keşke zamanım olsa da dersini girip dinleyebilsek diye içimden geçmişti.
O zamanlar şair olduğunu da bilmezdim.
Hocanın sonradan şiirlerini okuyup gözlerimden yaşlar getirteceğini nereden bilebilirdim.
Ruhu şad olsun.
·
115 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.