Savaşma SevişEdebiyat
Küçükken oldukça militarist düşüncelerim olduğunu hatırlıyorum.İnterneti henüz tanımadığım, internet kafelere oyun oynamak için gittiğim zamanlarda gazete ve dergilerden kestiğim savaş uçağı fotoğrafı arşivimle ve ağabeyimin askerde eline verdikleri el kitabındaki tank resimleriyle düşmanımız olarak gördüğüm ülkelere karşı savaş planları yapardım.Orta okul defterlerimi hala saklarım ki içinde sayısız uçak gemisi çizinlerim bilgilerden daha çoktu.Yerli ve milli savaş uçağının çizimlerini yapardım daha orta okul çocuğuyken.O zaman çok milliyetçi olduğumu düşünürdüm.Milli takımımız yenilince gece boyu uyuyamaz, olimpiyatlardaki gümüş madalyalarımızdan bile hayıflanırdım.BunlaTarih kitaplarındaki savaşları, kayıp sayımızı öğrenip üzülürdüm.Büyümeye başlayınca tarih kitaplarında sayıdan ibaret olanların hikayelerini okunaya başladım.Kazanan da kaybeden de acılar çekiyordu.Çünkü insanın fıtratında savaş yoktu, onu sonradan icat etmiştik.Edebiyatın önemi buydu bence.
Ay Batarken’de Steinbeck edebiyatın bu yönünü kullanıyor.Bir işgal sonrasında işgale uğrayanların mücadelesini, işgal edenlerin sorgulamalarını gösteriyor.
Edebiyatta insanlar birer sayı değildir.Hepsi kendi hikayeleriyle birer dünyadır.Savaşı kazanan da kaybeden de rahat, huzurlu bir dünya hayal eder.Ailesiyle sıcak evinde yaşlanıp ölmek ister.Ancak “Liderler”in bir hesabı vardır.İnanırlar onlara.Her şey tarih kitaplarındaki gibidir, her şeyi sayı olarak düşünürler.Ama bu gerçekle yaşamaya başladıklarında akılları yerine gelecektir.Kazanan evine dönmek isteyecek, kaybeden özgürlüğüne kavuşmak isteyecektir,imkanları kısıtlı olsa da.Keşke savaş sözcüğünü ağızlarına almaktan korkmayanlar kalmasa şu dünyada.
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.