"Sineklerin Tanrısı" kitap incelemesi:Edebiyat
Öncelikle kitabın çevirmeni Mine urgan hem kitabın sonunda yaptığı sonsöz ile hem de yaptığı incelemeyle milyon teşekkürü hak ediyor.
Kitabı okumaya başladığınızda kendinizi durduramıyorsunuz çok akıcı bir şekilde kitap bir çırpıda bitiveriyor.
kitaptaki tüm karakterler çocuk ve adada yaşadıkları durumlar insanı çocukların derinliklerine doğru bir takım düşüncelere sevk ediyor. Sigmund Freud'un insan saldırgandır, yıkıcıdır savı belki de bu kitapta hayat buluyor. ama Simon her zaman umut vaadeden farklı bir karakterdi benim için.
ralph ve domuzcuğun dostluğu beni derinden etkiledi ve beni düşündüren başka bir konu ise domuzcuğun kitapta adının hiç geçmemesiydi. Şişko dedikleri ve ötekileştirdikleri çocuk -yani domuzcuk- aralarında belki de en akıllısı ve en iyisiydi.
kitabın sonunda derin bir üzüntüye kapılsanızda her şeye rağmen okunmaya değer akıcı bir kitap...
nasıl ki "Hamlet" bir öç alma oyunu değilse, Sineklerin Tanrısı'da bir çocuk kitabı değil. Hatta roman bile değil alegorik bir eserdir. Bu arada Kitabin filmini de izledim şiddetle tavsiye ediyorum.
Keyifli okumalar herkese...
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.