Öykücülüğü ile bildiğimiz Sabahattin Ali'nin bir şiir kitabı olduğunu biraz geç farkettim. Hemen edinip okumak istedimse de okumayı biraz ötelemek zorunda kaldım.
Öylesine büyüleyici ki okumaya başladığım andan itibaren elimden bırakamadım. Sanki insanın bam teline basıyor gibiydi. Acıları, aşkları, çaresizlikleri, sevgileri öyle gerçekti ki içime işledi. Hep biliyordum sanki, buluyordum elimle koymuş gibi hem kendimin hem onun kanayan yerlerini.. Beni büyüten şeyler arasında; en acılı, en yorgun çağlarımda Sabahattin Ali'nin şiirleri şarkı olup dilimde kalmış. Kah ağlatmış kah umut olmuş... Tanıdıklığı taa çocukluğumdan, annemden gelen bir his bu. Ne söylesem az kalacak, yetmeyecek gibi hissediyorum. Sabahattin Ali'nin şiirlerinde kendini bulmak biraz benimkisi.
Çok sevdim kitabı! Hayatımızdan, çocukluğumuzdan, sevgilerimizden, özlemlerimizden, sızılarımızdan izler var her yerinde. Bir dönemi besleyen, haykırışlarına ses soluk olan şiirler bunlar, sürekli okunası...
2026 martından selam. Daha önce de defalarca okumuş olmama rağmen okuduğum tarihleri not almamak pek iyi bir fikir değildi galiba. Artık her okuduğumda bu postun sonuna ekleyeceğim.
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.