Merhabalar,
Stefan Zweig, insanı temel alan bir çok eserinde olduğu gibi bu kitabında da yepyeni ve yaşamın akışı içerisindeki insanı en gerçekçi haliyle betimlemeyi başarmıştır benim nezdimde.
Kitabı ikinci okuyuşum olması ile birlikte beni etkileyen noktalar üzerinde durmak istiyorum daha çok.
Mirko Czentovic, içe dönük hareketleri ve davranışlarıyla kendi ilgi alanı olan satranca yönelmesi ile kırsal yaşamdan kopup kendini kanıtlamasıyla ünlenmiş olması, ilk kez tinsel dünyanın dışından biri olarak entellektüel yaşama girmiş bulunmaktaydı.
Gemide Dr. B ile karşılaşması ve onunla iki kere satranç oynaması üzerine kurgulanmış olan eser daha çok bu iki karakter ve kişilerin psikolojik analizleri üzerine odaklanmıştır ve kanımca bu durum çok ilgi çekicidir.
Dr. B’nin bir şekilde hücreye alınması ve burada geçirdiği zamanlarda en çok hangi duygular içerisinde olduğu üzerine durmak istiyorum. İnsanı en çok etkileyen durumların birisi olan yalnızlık ve yalnızlığın getirdiği manik depresif halleridir.
Dr. B, her türlü normallikten uzak kaba güç kullanılarak koparılmış ve suçsuz yere hapsedilmiş birisi olarak zaman zaman akıllı mı deli mi olduğunu tam bir kesinlikle söylemediğim bi duruma gelmiştir.
Dr. B’nin o korkunç dönemdeki duygularından alıntı yaparak tamamlamak istiyorum incelenmeyi çok da uzatmadan. Bence insan duygularının ve yalnızlığının dile gelmiş halidir Dr. B.
“İnsan kendi kendisiyle, bedeniyle ve masa, yatak, pencere, lavabo gibi dört veya beş dilsiz nesneyle umarsız bir biçimde yalnız kalıyordu; bu suskunluğun kapkara okyanusunda camdan yapılma çanı içerisindeki bir dalgıç yaşıyordu ve dahası, dış dünyaya uzanan halatın koptuğunu ve sessiz derinliğin içinden hiçbir zaman dışarıya çıkarılamayacağını şimdiden sezen bir dalgıç gibi yaşıyordu. Yapacak hiçbir şeyi yoktu, duyacak hiçbir şeyi yoktu, görecek hiçbir şeyi yoktu, her yerde ve sürekli olarak insanın çevresinde hiçlik, zamandan ve mekandan mutlak anlamda yoksun bir boşluk vardı.”
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.